Mijn 15 favoriete badass power songs

Een paar maand geleden schreef ik over mijn 25 favoriete feel good nummers. Zo van die liedjes die mij een instant happy boost geven, zelfs op mega shitty kakdagen. Er zijn ook veel nummers die mij het gevoel geven dat ik een total badass bitch ben die de hele wereld aankan. Nu ja, een evil trut bén ik wellicht gewoon, maar als ik bepaalde liedjes hoor voel ik mij extra sterk en powerful om vollen bak ervoor te gaan en keihard mijn goesting te doen! 





Er zijn véél liedjes hoor… Maar ik heb toch een selectie gemaakt van 20 power songs die voor mij altijd werken. Niet toevallig zijn ze allemaal, behalve eentje, gezongen door vrouwen…


1. Roar – Katy Perry: Cause I am a champion and you’re gonna hear me roar, louder than a lion…
2. Nobody’s Wife – Anouk: It’s too bad, but that’s me!
3. Titanium – Sia: You shoot me down but I won’t fall, I am titanium… 
4. Bitch – Meredith Brooks: I’m your hell, I’m your dream, I’m nothing in between, you know you wouldn’t want it any other way…
5. Drop Dead Gorgeous – Republica: Shut up, I’m talking, this time you’ll listen…
(off the record: ik wou ook zo van die schone rode mèchen in mijn haar en een blinkend kort kleedje gelijk die zangeres van Republica. Ze was mijn stijlicoon als 13-jarige!)
6. Vow – Garbage: I came to shut you up, I came to drag you down, I came around to tear your little world apart…
7. Sweet But Psycho – Ava Max: She’s poison yet tasty, yeah people say ‘Run don’t walk away!’
8. One Life – Xandee: We got one life, let us be free! (#noshame want ik hoor da zo graag!!!)
9. Wild Dances – Ruslana: Just maybe I’m crazy… (serieus, ‘badasser’ dan een wijf met vellen aan haar lijf dat met zwaarden staat te zwieren en uit volle borst ‘heyhowheyhey’ aan ’t kwelen is: dat bestaat toch gewoon niet?)
10. Invincible – Carola: Never gonna run away, I’m not gonna hide…
11. Euphoria – Loreen: Euphooooooriaaaaa, we’re going up up up up up!!!!
12. Suddenly I See – KT Tunstall: Suddenly I see this is what I wanna be…
13. Rebel Rebel – David Bowie: You love bands when they’re playing hard, you want more and you want it fast…
14. Strings Of Life – Soul Central: I’m stronger on my own!
15. Buffalo Stance – Neneh Cherry: You better watch, don’t mess with me!!!!!!!


Het spreekt voor zich dat al deze power songs goed van pas komen tijdens het lopen! Ze staan uiteraard ook allemaal in de #LOPENTRUT playlist op Spotify. Zeker het ontdekken waard, zeg ik u 🙂


Heb jij ook zo van die nummers die goed zouden passen in de badass power bitches’ club? Laat maar weten!


Love, Josie xo

Waarom ik zo uitkijk naar mijn 2de marathon

Sinds begin januari ben ik aan het trainen voor mijn nieuw loopdoel: de Great Breweries Marathon. Het wordt op 12 mei 2019 mijn tweede marathon. De Great Breweries valt dit jaar wat vroeger dan anders, waardoor hij op moederdag plaatsvindt. Ik vind het de max: een leuker cadeau dan ‘een paar uur gaan lopen zonder dat iemand mij lastigvalt of ik moet praten tegen iemand’ kan ik niet bedenken! Ik kijk er echt enorm naar uit. En daar zijn nog een paar andere redenen voor!





Ik vond mijn eerste marathon, op vrijdag 22 juni 2018, DE MAX. Lees mijn verslag nog eens en je zal merken dat ik het superleuk vond, ondanks de pijn en de moeilijkere momenten waarop ik mezelf vervloekt heb want gij stomme kalle kunde gij nu nooit ne keer normaal doen en menselijke afstanden lopen?! Nadat ik aan de aankomst zodanig overdonderd was door emoties en een gevoel van oh my goooood heb ik zojuist echt die 42 en ne klets kilometers gelopen zonder compleet murw in de goot te belanden of wa??? was het eerste wat ik dacht: dit was een zalige ervaring, meer van dat please!


Ik denk nog héél vaak terug aan die 22ste juni. Voor mij was het een van de mooiste momenten in mijn leven, echt waar. Ik heb er ook heel veel uit geleerd, en die lessen wil ik graag gebruiken in een volgende marathon. Ik kan alleen maar hopen dat de Great Breweries op 12 mei ook zo leuk wordt. Positivo (of naïeve trezebees, ’t hangt ervan af hoe ge ’t bekijkt) als ik ben, ga ik ervan uit van wel. Vandaar dat ik er echt al keihard naar uitkijk!



Ik ben gewoon ook heel benieuwd naar hoe het gaat zijn, die tweede marathon. Mijn eerste, in Torhout, was ’s avonds. Ik vertrok om 20 uur, waardoor het lekker fris was en ik totaal geen last had van de warmte. Op het einde was het echt wel koud aan het worden maar dat voelde ik toen niet meer. Ik was te veel bezig met andere dingen, bijvoorbeeld mijn volledige maaginhoud er niet uit spuwen of niet denken aan het feit dat ik eigenlijk wel eens pipi moest doen… Pas aan de arrivée merkte ik hoe koud mijn armen en handen hadden.


De Great Breweries gaat echt totaal anders zijn. Het is overdag, met vertrek om 9u15. Dat wil zeggen lopen op een warmer moment van de dag. De voorbije edities is het telkens al bloedheet geweest, daar in Puurs en omstreken. Ik liep toen altijd de 25 km en het was keer op keer een zwoel zweetfestijn. Ik ben benieuwd of het dit jaar weer zo gaat zijn, en wat dan de invloed gaat zijn op mijn loopprestatie. Ik ben het wel gewend om in de warmte te lopen, vorig jaar was het een warme zomer en toen heb ik een paar PRs gelopen. Maar toch, het is afwachten hé… Ik kan daar tegenop zien en nu al beginnen janken en zagen dat het wellicht veeeeeel te warm gaat zijn (edus op voorhand al beginnen excuses zoeken voor als het eventueel niet goed gaat). Maar zo ben ik absoluut niet… Ik vind dat juist een extra uitdaging! 


In Torhout had ik het ‘thuisvoordeel’ van te lopen in en rond mijn woonplaats. Ik kende het parcours goed en had veel supporters. Dat is bij de Great Breweries anders. Daar loop ik niet op vertrouwde grond. But again: dat doet mij er alleen maar méér goesting in krijgen. Want voor moest je ’t nog niet weten: life is better outside your comfort zone hé mannekes!




De Great Breweries Marathon is voor mij misschien geen vertrouwde grond, maar heilige grond is het vast en zeker wél. Mijn papa, die overleed in 2000, was een enorme Duvel-lover. Misschien een beetje te veel van het goeie, maar daar gaat het nu niet over. In mijn herinnering zit hij op een terraske in de zon, te genieten van een Duvelke. Ik ben niet zo ‘symbolisch aangelegd’ en ik geloof niet in de hemel of leven na de dood. Maar als ik daar loop, door en rond de site van zijn favoriete godendrank, dan voelt dat wel heel speciaal aan voor mij. Dan hoop ik toch stilletjes dat mijn lieve papa toch nog ergens ‘aanwezig’ is en ziet wat ik uitspook, daar op de Duvel-grond. Dat hij ziet wat er van zijn klein Joske geworden is, dat het allemaal goedgekomen is met zijn dochterke en dat ze haar weg gevonden heeft. 


Ik weet nog dat ik het vorig jaar, in de slotkilometers van de 25 km, redelijk lastig had. Ik was moe en ik had het warm, het was meer dan 30 graden en ik was op weg naar een PR. Ik kwam Pieterjan tegen, keek naar hem en zei: dit is voor mijn papa hé, ik blijf sowieso doorgaan. Tijdens mijn eerste marathon in Torhout heb ik ook veel aan papa gedacht. Sowieso schieten er heel veel gedachten door je hoofd tijdens een marathon, alle emoties borrelen dan op (over alles en iedereen). In de Great Breweries zal ik nog meer aan hem denken. Ik ga daar niet triestig van zijn, het zal mij net sterker maken om er volop voor te gaan. Want het is hij die mij, samen met mijn mama, heeft geleerd om mijn kopke niet te laten hangen. Om mij nooit zomaar gewonnen te geven. 


Dat is trouwens nog een reden waarom ik zo uitkijk naar die marathon: ik heb mezelf een doel gesteld en ik ga, zoals gewoonlijk, recht op dat doel af. Een doel hebben, een plan, een schema (van Energy Lab trouwens, altijd vree content van!): ik vind dat zooooo ontzettend leuk. Ik heb dat nodig. ‘Schemaloos’ en ‘doelloos’ lopen vind ik goed voor efkes maar op den duur word ik er toch vooral een ambetant scharminkel van, heb ik al ondervonden… 


Ik daag mezelf graag uit en ik leg de lat altijd een beetje hoger. In Torhout finishte ik totaal onverwacht in 3u41′. Dat had ik nooit durven dromen, aangezien ik niet specifiek getraind was voor een marathon. Ik vond dat toen al een toptijd en ik ben er nog altijd megatrots op. Mijn medaille ligt op een speciaal plekje in mijn schuif (normaal geef ik mijn medailles aan Emil maar deze krijgt hij echt niet) en ik haal ze soms eens boven om er dan een paar minuten verliefd naar te zitten staren 😉




Maar ik zou mijzelf niet zijn (= een streverig wicht) als ik die tijd niet wil proberen te verbeteren. Ik weet niet of ik sneller kan maar ik kan het proberen hé. Ik ga al héél blij zijn met 3u40 🙂 En stel dat het niet lukt – daar hou ik ook rekening mee hoor – dan ga ik het goed kunnen relativeren en nog altijd immens veel voldoening hebben. Omdat ik ga weten dat ik er alles voor gedaan heb. 


Mensen vragen mij soms waarom ik niet eens een marathon in het buitenland loop. Ik weet dat er inderdaad veel mooie zijn over de hele wereld maar voorlopig zegt het me niet zoveel. Ik heb nog tijd genoeg, ik ben immers van plan om tot mijn 90ste te blijven lopen, of langer zelfs… Ik word zo’n ouw wijf dat net voor de finish nog een paar jonge deernes gaat voorbijsteken. Een badass running bitch zijt ge immers voor altijd! Ik ga momenteel liever op vakantie naar het buitenland, en er zijn toch ook gewoon veel leuke marathons in België? Ik weet nog goed dat ik vorig jaar, toen ik aan de finish van de 25 km zag dat ik een PR gelopen had (2u01′), zei tegen mezelf: volgend jaar loop ik hier de marathon. Toen ging ik ervan uit dat het mijn eerste zou zijn, maar Torhout kwam er nogal onverwacht tussen gekropen 😉 Maar kijk, binnen een dikke 3 maand is het zover en loop ik hem, de Great Breweries Marathon. Voor mij is dat gewoon een zeer logische beslissing, waar ik weinig over moest nadenken. Ik heb er keiveel zin in en ik ga ervan genieten!


Natuurlijk gaan er weer momenten zijn waarop ik denk: what the hell was I thinking, troela dat ik ben, ik kon nu dus gewoon in mijne luie zetel liggen op moederkesdag hé… Maar dat is rap opgelost hoor. Dan denk ik gewoon:


Lopen, trut… No guts, no glory!


Love, Josie xo

Review: 5 goede redenen om te lopen met de Polar Vantage M

Als het op loophorloges aankomt, ben ik sinds jaar en dag een trouwe Polar-gebruiker. Het is natuurlijk persoonlijk, maar ik vind dat gewoon het beste merk. Ik begon met de M200 en tot voor kort droeg ik de M430. Sinds begin december 2018 ben ik de trotse eigenares van de Polar Vantage M. Ik heb er nu anderhalve maand mee rondgelopen, gehuppeld en geraasd (vaak gelijk een kieken zonder kop en mét mottige ongewassen kop, zoals op de foto hieronder). Tijd om mijn bevindingen te delen want er zijn al veel mensen die ernaar gevraagd hebben!

Voor mij zijn er 5 grote voordelen aan de Polar Vantage M, waarvoor ik hem zou aanraden aan anderen.


1. Slank en licht design
Het is niet omdat het een horloge is om mee te sporten dat het een lelijk gedrocht moet zijn  hé. Integendeel! Mijn ogen willen ook wel wat, zeker omdat ik dit horloge dag in dag uit rond mijn pols draag. Qua looks vind ik de Polar Vantage M super. Hij is een pak eleganter en minder robuust dan de M430. Daar geraakten de mouwen van mijn bloesjes of truien niet altijd vlotjes overheen, ofwel zat er een enorme ‘bobbel’ onder. Dat stoorde mij soms wel eens. Bovendien heb ik zéér dunne polsen (die van Emil zijn bijna dikker dan de mijne). Voor mij is de Vantage M flatterender dan de M430, die er nogal als een ‘knoert’ uitzag bij mij (terwijl hij dat eigenlijk niet is hoor). Kortom, het horloge ziet er iets meer fashion uit en heeft minder de typische sportlook. Bovendien kan je de polsbandjes verwisselen voor een ander kleur (zwart, wit, rood, zelfs geweven bandjes). Ik heb een wit bandje en ik vind dat eigenlijk wel het mooist: past overal goed bij. Het kleurenscherm vind ik een extra pluspunt en de knoppen zijn handig te bedienen, ook met bevroren vingers van de kou (waar ik in de winter bijna non-stop last van heb). Conclusie: qua design krijgt de Polar Vantage M van mij al zijn punten!



2. Nauwkeurige en snelle gps
Bij mijn vorige sporthorloges ergerde ik me er soms aan dat het zo lang duurde tegen dat ik een gps-signaal had. Allez, het was maximaal een paar minuten hoor. Maar dat is wel vervelend als je op het punt staat om te vertrekken en dan uiteindelijk toch nog moet wachten (looptrut met weinig geduld hier). En ja, ik ben zo’n loopfreaktroela die weigert te vertrekken zonder gps-signaal want dan kloppen mijn metingen niet meer voor 100% 😉 Maar dat is nu dus verleden tijd met de Polar Vantage M en zijn want met dit horloge heb ik altijd meteen een goed gps-signaal van zodra ik een loopsessie opstart. De metingen gebeuren zeer accuraat, zelfs in het bos waar ik vroeger al eens signaal dreigde te verliezen.


3. Lange batterijduur
De Polar Vantage M heeft een batterij die tot 30 uur meegaat in trainingsmodus (d.w.z. met gps en hartslagmeting aan de pols). Ik moet hem maar 1 à 2 keer per week opladen (met een bijgeleverd kabeltje) en dat vind ik positief. Want niks vervelender dan op het punt staan om te gaan lopen en dan te merken dat je maar een klein beetje batterij meer over hebt. Bij mij gaat de batterij zelfs langer mee dan 30 uur want ik gebruik de hartslagmeting aan de pols niet. Ik loop namelijk met een borstband. Ik twijfel niet aan de precisie van de polshartslagmeting van de Polar Vantage M maar ik heb ondervonden dat dat bij mij niet goed ‘marcheert’. Doordat ik zo dunne polsen heb, kan ik mijn horloges nooit aanspannen zoals het eigenlijk hoort om een accurate HR-meting te hebben. Ik had hetzelfde ‘probleem’ met de M430 en ik ben dan weer beginnen lopen met een borstband omdat ik echt op hartslag train. Ik vind dat niet zo erg, ik verwijt Polar niks 😉 Ik vind het trouwens handig in de winter want zo kan ik mijn horloge over mijn lange mouw dragen en toch nog een goeie HR-meting hebben. Ideaal voor een koukleum gelijk mij 🙂


4. Nauwkeurige trainingsgegevens
Tijdens mijn loopsessies kan ik makkelijk switchen tussen verschillende schermen met allerlei gegevens: tijd, hartslag (min, max & gemiddeld), snelheid/tempo/afstand, hoogte en stijging/daling. Dat is meer informatie dan bij de M430. Meestal train ik met het snelheid/tempo/afstand scherm, afgewisseld met HR-info omdat ik meestal op hartslag loop. Een nieuwe functie is Training Load Pro. Die meet hoe zwaar je trainingen je lichaam belasten. Zo kan je je trainingen optimaliseren door te lopen op het juiste moment (d.w.z. niet te weinig en niet te veel). De Polar Vantage M geeft bijvoorbeeld aan wanneer je overtraind bent zodat je het wat rustiger aan kan doen. Ik heb dit (gelukkig) nog niet meegemaakt (the horror, niet meer mogen lopen op het moment dat ik wil!!) maar het lijkt me wel een toegevoegde waarde, zeker bij een marathontraining zoals ik momenteel aan het doen ben. Ik vind dat je altijd verantwoord moet sporten en moet luisteren naar je lichaam. Daarom vind ik de Training Load Pro functie echt een meerwaarde in dit sporthorloge.



5. 24/7 activiteitsmeting 
Dit is niet typisch voor de Polar Vantage M want je kan met elk sporthorloge je dagelijkse activiteiten meten, dat weet ik ook wel. Maar het is voor mij een belangrijke reden, naast al mijn dolle loopavonturen, om een sporthorloge te dragen. Mijn sporthorloge meet mijn stappen en geeft mij elke dag een activiteitsdoel (uitgedrukt in %). Ik staar me niet blind op dat aantal stappen maar meestal geraak ik vlotjes aan de aanbevolen 10.000 en ik vind dat toch belangrijk. Naar de calorieën (die ook gemeten worden) kijk ik niet, ik hou me niet bezig met die te tellen… Mijn slaap meet ik ook niet omdat ik niet graag slaap met een horloge aan en ik slaap goed dus ik zie geen reden om mijn slaap te tracken. Maar die stappen, die hou ik toch in de gaten hoor. Op dagen dat ik niet ga lopen (3 dagen per week dus) doe ik hierdoor bewust extra moeite om meer te bewegen, bv. door mijn auto verder te parkeren, Emil te voet naar school te brengen, tijdens mijn lunchpauze een wandeling te maken etc. Ik geloof echt dat dit een verschil kan maken voor je gezondheid!


Deze 5 eigenschappen zijn voor mij de belangrijkste voordelen van de Polar Vantage M. Er zijn uiteraard nog andere functies en eigenschappen. Je kan ze vinden op de Polar website.


Volgens mij is de Polar Vantage M ideaal voor lopers die zeer frequent lopen (denk: halve marathon of meer) en die vrij prestatiegericht zijn en zichzelf willen verbeteren. Tot die categorie reken ik ook mezelf 😉 Ik ben er vrij zeker van dat dit horloge voor mij de ideale trainingspartner is op mijn weg naar de Great Breweries Marathon!


Of er ook nadelen zijn? Toch wel, maar ze wegen zeker niet op tegen de voordelen. Ik vind het bijvoorbeeld jammer dat het small-polsbandje enkel in het wit verkrijgbaar is. Ik zou doodgraag zo’n geweven bandje hebben, bijvoorbeeld voor formelere aangelegenheden of feestjes. Maar dat is er niet in mijn maat. Dus bij deze een lieve oproep aan de mensen van Polar: maak bandjes in alle kleuren en alle maten! 🙂 Verder maakt mijn oplaadkabel soms moeilijk contact met mijn horloge, waardoor ik er wat meer snokken en draaien aan moet geven voordat het effectief begint op te laden. Maar dat valt allemaal wel mee… 




De Polar Vantage M kost 279,90 € (aanbevolen verkoopprijs). Ik heb hem gekregen van Polar in ruil voor mijn eerlijke review en voor het delen van al mijn supertoffe, ongelofelijk boeiende loopbelevenissen met jullie 🙂 Als je graag meer info wil over dit mooie sporthorloge, laat dan maar iets weten!


Love, 
Josie xo

Life lately

Je zal wellicht niet verschieten als ik zeg dat het hier de laatste tijd een beetje (té) druk geweest is – vooral op werkvlak – waardoor ik nauwelijks tijd had om te bloggen. Sorry voor de blogstilte! Maar ik post liever iets leuks als ik er tijd voor kan maken dan in de rapte iets neer te schrijven dat nergens op slaat… Kwaliteit boven kwantiteit en zo! Vandaag vertel ik over hetgeen me de laatste weken zoal heeft bezig gehouden.





IK KEEK…


… nog altijd niet veel televisie en ook Netflix stond/staat op een zeer laag pitje. Met Pieterjan ben ik momenteel bezig aanLa trêveen het bevalt ons wel. Op canvas volg ik sinds deze week de miniserie ‘My brilliant friend’, de HBO-verfilming van de bejubelde roman van de Italiaanse schrijfster Elena Ferrante. Ik zit nog niet ver maar ik kan al zeggen dat ik hier héél graag voor in mijn zetel ga zitten. En dat wil bij mij al veel zeggen 😉

‘Over water’ is trouwens de eerste Vlaamse fictiereeks in lange tijd (na ‘Eigen kweek’, ‘Bevergem’ en ‘Callboys’) die mij kan bekoren. By the way, volgende week start er een nieuw seizoen van ‘Eigen kweek’, joepie!


IK LIEP…


… uiteraard heel veel. Gewoon omdat ik het niet kon/kan missen, meer uitleg moet ik daar niet bij geven hé. Ik geniet momenteel van mijn laatste ‘schemaloze weken’ want op 14 januari start ik met een nieuw trainingsschema. ’t Is een dubbel gevoel: ik vind het leuk om op mijn gevoel te lopen maar ik merk ook wel dat ik er zelf een soort structuur in steek (ik ben nu eenmaal verslaafd aan structuur en orde #sorrynotsorry). Ik heb echt zin om erin te vliegen met mijn nieuw schema, zeker omdat het voor een superleuk doel is: de Great Breweries Marathon op 12 mei 2019 (a.k.a. de looptrut haar tweede marathon, op moederdag dan nog wel!).


Vorig weekend liep ik trouwens de Warmathon in Gent, samen met Emil en Pieterjan. We liepen voor SOS Kinderdorpen. Ik vind het leuk dat Emil op die manier leert dat hij op een toffe, sportieve manier heel veel kan betekenen voor anderen. En ’t is gewoon ook leuk hé, samen gaan lopen!




IK VIERDE…


Kerstmis op 24 en 25 december, zoals iedereen wellicht. Met kerst geniet ik van gezellige momenten met mijn familie. Het doet me altijd beseffen hoeveel geluk ik heb met mijn lieve familie. Ik ben wel geen fan van al dat andere kerstgedoe: veel te drukke kerstmarkten, een overload aan nutteloze koopdrang, veel te veel eten terwijl ge eigenlijk geen honger meer hebt maar geen neen durft te zeggen uit schrik dat de mensen u een onbeleefde trien gaan vinden… Soit, dat is persoonlijk en ik gun alle x-mas fans hun pleziertje hé. Maar dat neemt dus niet weg dat het nu enkel nog oudejaar en nieuwjaar is en dat we er dan weer vanaf zijn voor een jaar 😉



IK BEN SUPERBLIJ MET…


… de wenskaartjes die ik liet maken voor Text Fairy. Ik deed dit zoals de vorige keer met Studio Engarde, 3 topgasten met wie ik in een ver verleden nog samengewerkt heb. Het kaartje is volledig in mijn stijl, d.w.z. niet te serieus en een tikkeltje sarcastisch. Ik ben superblij met het resultaat! Al mijn klanten en ‘relaties’ mogen er binnenkort ééntje in hun bus verwachten… Ik zal het dan ook wel nog eens op mijn Instagram zwieren maar voorlopig is het nog een verrassing hé 🙂


IK REISDE…


…naar Parijs! Ik mocht met adidas mee naar de exclusieve Europese launch van de Ultraboost 19, hun allernieuwste loopschoen. We waren maar met 8 uit de Benelux dus ik vond het een hele eer dat ik mee mocht! De launch party was de moeite en ik ging lopen door het ijskoude maar superzonnige Parijs. Vollen bak genieten! Ik ben blij dat ik door mijn job zoveel leuke kansen krijg. We sliepen trouwens in een megafancy hotel, The Hoxton. Spijtig dat we zo’n druk programma hadden want ik heb niet echt van mijn mooie kamer kunnen genieten behalve ’s nachts in mijn bed (kingsize, voor mij alleen!!!). Ik zal dus nog eens moeten teruggaan 😉




IK KIJK UIT NAAR…


… een weekje vakantie in Spanje na nieuwjaar. Lees: een beetje warmte, zon, licht, rust, niks dat moet en véél leuke dingen doen. Ik moet daar geen tekeningske bij maken hé, ik kijk er echt ontzettend naar uit. En ik vind dat ik het verdiend heb! Het waren heel drukke werkmaanden dus efkes de stekker eruit trekken voor een paar dagen zal deugd doen.


Ik ben ook benieuwd naar het nieuwe running.be magazine dat volgende week verschijnt. Mijn reportage over de Speedy Onions staat erin en al zeg ik het zelf, ik vind ze superleuk 🙂 Ik heb ook zin om te beginnen lezen in de nieuwe boeken die ik gevraagd én gekregen heb voor kerst. Boeken zijn toch de allerbeste geschenken hé!




IK ZAG…


… Hans en Grietje, de sprookjesmusical. Zondag woonde ik de première bij van deze musical, samen met Emil en zijn vriendje. Het is echt leuk, een aanrader voor kinderen én er zit ook veel volwassen humor in. Ik wist niet goed wat ik ervan mocht verwachten, ik ben normaal niet zo’n musicalfan. Maar ik heb me echt geen seconde verveeld en de jongens ook niet. Het duurt 70 minuten, by the way, en er is geen pauze. Dus als je gaat, zorg dan dat je koters geplast hebben voor het begint… Just sayin’ 😉




IK BEN NIET BEZIG MET…


terugblikken en vooruitkijken, iets wat in deze tijd van het jaar vaak wordt gedaan. Vroeger heb ik hier nog goede voornemens en jaaroverzichtjes gemaakt. Maar ik zie er nu het nut niet meer van in (ofwel heb ik gewoon geen tijd, dat kan ook). Maar weet je, ik wil eigenlijk gewoon doen wat ik graag doe en gelukkig zijn. Veel voornemens heb ik daar toch niet voor nodig 😉 


Misschien dat ik in 2019 wel eens werk ga maken van een aantal dromen… Ik heb er eigenlijk 2 die al een tijdje in mijn hoofd zitten. Eéntje zijn de #lopentrut shirts waarover ik beginnen nadenken ben na mijn marathon. Maar dat is allemaal niet zo eenvoudig als het lijkt. En ik ben natuurlijk een vreselijke perfectionist dus als ik daaraan begin, wil ik dat het 100% in orde is…


En dan heb ik nog zo’n droom, die ik eigenlijk al héél lang koester en waar ik volgend jaar ook graag wat tijd voor wil vrijmaken. Want als ik er niet ooit eens aan begin, gaat het nooit lukken hé… Of zoals er op m’n shirtje staat: no guts, no glory! Maar ik ga er voorlopig mijn mond over houden want het is nog maar een droom, totaal niet concreet. Heb ik je nu nieuwsgierig gemaakt? Sorry! :p






Waar ben jij de laatste tijd mee bezig? Nog een fijn eindejaar gewenst!


Love, Josie xo

Mijn kleine gelukskes

In deze rubriek blik ik terug op de kleine dingen die mij de laatste tijd blij gemaakt hebben. Natuurlijk is het hier niet altijd rozengeur en manenschijn. Zeker op van die donkere, regenachtige dagen heb ik het soms een beetje moeilijk omdat ik daar écht niet voor gemaakt ben… Maar dan nog is er altijd wel iéts dat mij doet lachen, hoe pietluttig of onbenullig het ook is. Die kleine gelukskes, daar geniet ik echt van. Want weet je: het leven is een feest, je moet alleen zelf de slingers ophangen!




lasagne van mijn mama want daar kan echt niks tegenop (néé, ook niet die van de uwe!)  eigenlijk is al mijn mama haar eten het beste wat er is  koekskes bakken en het hele huis dat ernaar ruikt  een nieuw sporthorloge want mij doet ge écht geen plezier met dure juwelen of zo, geef mij maar een speelgoedje voor rond mijn pols waar ik uren loopplezier mee kan beleven  meedoen aan een wedstrijd om een fruitmand te winnen in mijn lokaal groentewinkeltje, meedoen maar ervan uitgaan dat ik toch niet zal winnen ‘want ik win toch nooit niks jong’ en een paar dagen later telefoon krijgen van de lieve uitbaatster dat ik toch wel gewonnen heb zekerst!!!!!!!  eindelijk in een warm bad kunnen kruipen na een hele dag mij misselijk gevoeld te hebben met koude rillingen all over mijn lijf  bijna een uur in dat bad liggen weken en bijna in slaap vallen na dat bad mij, nog steeds misselijk maar toch al ietske beter, naar de zetel slepen en daarin ploffen om naar een brainless tv-programma te kijken terwijl ik eigenlijk nog vanalles wilde doen die avond maar hey: fuck it all jong, morgen kan dat ook nog  mij daarna in mijn bed smijten  met mijn kersenpitkussentje (inclusief de heerlijk subtiele zweetgeur die erin hangt en waarvoor ik mij niet schaam dat ik dat eigenlijk wel graag ruik, ja)  en na nog geen minuut wegzakken in een zalige slaap  na 2 mottige dagen eindelijk weer kunnen eten zonder dat mijn maag volledig omkeert  na 2 mottige dagen eindelijk weer kunnen gaan lopen want ik werd bijna zot! ♥ Emil die volledig opgaat in Sinterklaas en spontaan (d.w.z. zonder dat ik het eerst 10 keer moet vragen om het dan uiteindelijk zelf te doen uit wanhoop) begint op te ruimen zodat de spiekpietjes het zouden doorgeven aan de Sint #sinterklaasallyearlongplease nen halven dag water achter mijn trommelvlies voelen en dat het er dan eindelijk uitkomt WANT ZO’N ZALIG GEVOEL DAT DA IS  of ook: een vuilke in mijn oog dat er maar niet uit wil en dan plots is het weg en dat voelt ook zo bevrijdend aan!!!  mij er weer ne keer laten inluizen door mijnen Emil in den Euroshop a.k.a. de Neuroshop, hem een archilelijke ‘TY knuffel’ kopen in de vorm van ne wasbeer, en dan zien dat hij er zotcontent mee is waardoor ik zelf ook zo blij word  massa’s werk hebben en vaak niet goed weten waar mijne kop staat, maar dan beseffen dat dat toch de max is dat mijn bedrijfje zo goed draait en dat ik zoveel superleuke kansen krijg en dat is zo wijs hé!  Emil die mijn hand komt vasthouden wanneer ik op de tandartsstoel lig voor mijn jaarlijkse tandsteenreiniging omdat ik hem had gezegd dat ik dat echt niet leuk vind en het altijd een beetje pijn doet  mijn naam als copywriter in het dankwoord van een boek  dat dat boek na 4 dagen al in derde druk gaat en dat het na amper 1 week al op nummer 2 in de boeken top-10 staat  onverwachte, superlieve complimentjes van klanten  een koffietje met la mamma op een koude zondagmiddag  mijn kleurrijk boekenrek aanschouwen en denken: ik ben misschien niet rijk maar ik heb tenminste toch een schat aan boeken (en wijsheid ook natuurlijk!)  superveel mensen die laten weten dat ze mijn #lopentrut playlist de max vinden  groot dromen want dat mag, wat zeg ik: dat moét! een droom stilaan tot een plan omvormen ♥ een boek dat mij volledig meesleept en waarvoor ik zelfs wat vroeger in mijn bed zou kruipen om nog een beetje te kunnen lezen (ik lees nl. alleen in mijn bed)  ‘wie is het’ spelen met Emil en terug gekatapulteerd worden naar mijn jeugd want ik heb dat zeker een miljard keer gespeeld toen  de zon die eindelijk eens komt piepen op een grijze, druilerige dag  gaan lunchen met een klant op een leuke plek en daarna nog efkes daar blijven verder werken en denken: zo zalig dat ik dat kan I LOVE LOVE LOVE MY JOB 




Wat waren jouw kleine gelukjes de laatste tijd?


Love, Josie xo