Zwanger worden, een kwestie van goed plannen?

Jullie hebben er misschien al over gelezen of gehoord:
Sensoa, het Vlaams
expertisecentrum voor seksuele gezondheid, heeft een nieuwe campagne gelanceerd
waarbij
6
‘seksmythes’
ontkracht worden. Één ervan luidt: ‘zwanger worden is
gewoon een kwestie van goed plannen’. Ik beschouw mezelf als
‘ervaringsdeskundige’ op dit vlak. Dus toen Sensoa me vroeg of ik wilde helpen
deze mythe te ontkrachten, heb ik geen seconde getwijfeld.


Eind 2010, op mijn 27ste, stopte ik met
mijn pil. Pieterjan en ik hadden een aantal mooie reizen gemaakt en goed
geprofiteerd van het leven. Ik had nooit een enorme drang gevoeld om mama te
worden. De ‘rammelende eierstokken’ waarvan zoveel vrouwen spreken, heb ik
nooit ervaren.
Maar ik voelde dat ‘het
moment’ was aangebroken voor een nieuwe fase in mijn leven, het moederschap.

In mijn vriendenkring waren er op dat moment al heel wat baby’s geboren en veel
vriendinnen waren zwanger. Het leek bij hen allemaal zo vlot te gaan: stoppen
met de pil, een paar keer proberen en hup ze waren zwanger. Ik was realistisch
en hield er rekening mee dat het bij mij wel wat langer zou kunnen duren. Voor
ik startte met mijn pil had ik een onregelmatige cyclus.
Hierdoor had ik een voorgevoel dat het bij mij niet snel ‘prijs’ zou
zijn.


Ondanks mijn nuchterheid – die ik trouwens op alle
vlakken heb, ik ben énorm realistisch – begon
ik vanaf mijn pilstop te dromen van een kindje
. Mijn cyclus bleef uit.
De eerste maanden vond ik het niet erg. Ik kon nog wel eventjes wachten. Toch
begon ik al te denken aan babynamen (‘Emil’ stond er toen al tussen!) en werd ik steeds ‘gevoeliger’ voor
schattige babykleertjes en zo… Het werd stilaan zomer en ik had de indruk dat
iedereen zwanger werd, behalve ik. Hoe hard ik het hen ook gunde, het begon te knagen.
Vooral omdat ik vaak de vraag kreeg
‘wanneer wij er eens aan gingen beginnen’. 
Enorm irritant vond ik dat.

Eind 2011 was er nog steeds niks; nul komma nul
cyclus. Ik had op dat moment al een paar keer aan mijn gynaecoloog gevraagd of dat
wel normaal was. Telkens drukte hij me op
het hart dat ik geduldig moest zijn.
Maar begin 2012 was mijn geduld op. Dat
van de gynaecoloog blijkbaar ook: hij
verwees me door naar het fertiliteitscentrum. Een grote stap, waarvoor ik heel
wat tranen heb gelaten.
Want op dat moment beschouwde ik een
vruchtbaarheidskliniek als een triestige plek, een ‘last resort’ voor mensen die
niet op de normale manier een kindje konden krijgen.

Bloednerveus
was ik voor mijn eerste consultatie op fertiliteit.
Ik kwam
er gelukkig terecht bij een geweldige gynaecologe. Ze onderzocht me en zag
meteen wat er aan de hand was. Ik had/heb
PCOS.
Het komt erop neer dat ik vruchtbaar ben, weliswaar in verminderde mate. Ik heb
geen spontane eicelrijping en eisprong en kan niet op natuurlijke wijze zwanger
worden. Daar is wat hulp voor nodig van hormonen. Blijkbaar hebben veel vrouwen
PCOS. Mijn eerste vraag aan de gynaecologe was: hoe komt dat, ligt de oorzaak
bij mezelf? Ze stelde me gerust dat ik er niks kan aan doen, het is gewoon ‘brute
pech’. PCOS komt veel voor bij vrouwen met overgewicht die dan het advies
krijgen om wat te vermageren. Maar bij mij was dat niet het geval. Ik mocht, na een paar verplichte medische
onderzoeken, een hormoonbehandeling starten om zwanger te worden.

Aan de behandeling kwamen heel wat pilletjes en
spuitjes te pas, véél geduld en af en toe een traan. De hormonen sloegen aan
dus dat was een meevaller. Maar ik
voelde ze vaak gieren door mijn lijf, echt aangenaam vond ik dat niet.
Bovendien
woog het hele traject flink op mijn relatie. Als er één raad is die ik mag
geven aan koppels die proberen zwanger te worden en bij wie het niet meteen
lukt: ga niet té snel naar een
vruchtbaarheidskliniek
. Ik heb er een jaar mee gewacht en ja, dat was vaak
frustrerend. Maar een hormoonbehandeling is niet ‘zomaar’ pillen slikken,
spuiten zetten, echo’s ondergaan… Het is
zwaar, zowel lichamelijk als emotioneel.
De onzekerheid, de
teleurstellingen: het maakte mijn vriend en mezelf enerzijds sterker als koppel
maar anderzijds had het ook een niet te onderschatten impact op onze relatie. We
hadden heel wat moeilijke momenten tijdens de behandeling, bijvoorbeeld na een
poging die niet gelukt was.

Artsen starten trouwens ook geen behandeling op zonder
aanwijsbare reden, zo werkt het niet.
Vanaf
het moment dat ik in behandeling was in de vruchtbaarheidskliniek, ben ik open
geweest naar familie en vrienden.
Eigenlijk naar iedereen die ernaar vroeg.
Ik had er geen moeite mee om te praten over mijn ‘problemen’ om zwanger te
worden. Er zijn veel koppels die niet ‘zomaar’ zwanger raken – dat was
duidelijk bij elke consultatie op fertiliteit. Toch bestaat er nog veel taboe
rond. Dat is jammer want door erover te praten help je jezelf én anderen.
Je vermijdt ook ‘awkward situations’ zoals
mensen die je te pas en te onpas vragen of je nu nog altijd niet zwanger bent.

Door wat ik heb meegemaakt, stel ik die vraag niet meer aan mensen. Niet omdat
het me niet interesseert maar omdat ik hen niet in verlegenheid wil brengen. Want
velen durven/willen/kunnen er niet over praten en daar heb ik respect voor.
Ik kan alleen maar de raad geven om het wél
te doen. Je verhaal delen doet zoveel deugd.

Zwanger worden was voor mij geen ‘walk in the park’. Maar
erover klagen ga ik niet doen. Uiteindelijk ben ik zwanger geraakt na 4 ‘mislukte’
pogingen en ik had een droomzwangerschap. Er zijn koppels die langer moeten
proberen, met meer hindernissen. De
behandeling was intensief maar ik deed het met plezier voor de baby die ik zo
graag wou.

In 2015 besloten mijn vriend en ik om voor een tweede kindje
te gaan. De behandeling werd opnieuw gestart maar helaas sloeg ze niet meer aan
en moest ik overschakelen op een zwaardere behandeling. Ook dat was geen succes
maar
toch
raakte ik zwanger
, op een moment dat ik de moed had opgegeven. Jammer
genoeg eindigde het in
een
miskraam
. Dat heeft een
grote impact gehad op ons als koppel, op onze relatie.
Het heeft er mee
voor gezorgd dat we nu bewust kiezen om niet te gaan voor een tweede kindje. Ik
zie het (voorlopig) niet zitten om de behandeling opnieuw te starten, al dat
geloop, die hormonen, de teleurstellingen… Het is uiteraard niet de enige reden
want wij vinden één kind gewoon ook superleuk en ‘genoeg’.



Weet je,
life is what you make of it.
Het
leven loopt niet altijd zoals je het plant. Ik ben wellicht een van de grootste
planningsfreaks die er bestaan maar ik besef goed dat je sommige zaken zelf
niet onder controle hebt. Soms krijg je
te maken met onverwachte hindernissen. Dat geldt zeker ook voor zwanger worden.

Als je niet vlot zwanger geraakt, weet dan dat je niet de enige bent en probeer
een manier te vinden om er positief mee om te gaan. When life gives you lemons, make lemonade: dat is mijn levensmotto
en het heeft me erg geholpen om mijn ‘probleem’ te aanvaarden. Natuurlijk had
ik het rooskleuriger voor ogen toen ik eind 2010 met mijn pil stopte. Maar het
is anders gelopen. En als ik kijk naar mijn prachtige zoon, een zalig ventje
van 4,5 jaar, dan kan ik alleen maar denken: de behandeling was zwaar maar de
beloning is mooi en zoet. Veel zoeter dan the sweetest lemonade.



Love, Josie xo

Deze blog kwam tot stand in samenwerking met Sensoa.

35 gedachten over “Zwanger worden, een kwestie van goed plannen?

  1. Voor een groot stuk een herkenbaar verhaal… Het brengt iets boven in een mens.
    Mij zal je nooit horen zeggen dat zwanger worden een kwestie van goed plannen is. Of misschien wel… hoe krijgen vrouwen die niet zo'n begripvolle werkgever hebben als ik dat ooit gepland… die folikkelmetingen, prikken,…!?
    Hier werd het volhouden (sinds pilstop november 2002) beloond met mijn oudste zoon in november 2015. Helaas had ik er voor ook al een miskraam gehad (zelfde verhaal als bij jou, maar bij echo op 13 weken). En nog eens 2 vroege miskramen later kregen we een dochter in januari 2010.
    Het waren harde en moeilijke jaren en bij ons was humor echt een manier om met alles om te gaan! Wij zijn er gelukkig ook sterker uitgekomen.
    En toen… kregen we nog een cadeautje. Ik dacht dat dat spiraaltje wel kon wachten, want zwanger werd ik toch niet… Ha! Onze jongste wervelwind dacht daar anders over en zo is ons gezin sinds april 2011, iets groter dan verwacht, compleet.

  2. Heel mooi dat je je verhaal hier deelt om het taboe te laten verdwijnen! Hier duurde het ook langer dan verwacht (bij de 1ste, gelukkig bleven we net bespaard van behandelingen) maar wat me vooral frustreerde in die tijd was het weinige begrip dat we kregen uit onze omgeving (vooral van familie). Want ja het is toch normaal dat het niet meteen lukt, bij heel veel koppels duurt het langer dan 1 jaar, …. Dat wisten we wel maar wanneer je aan kinderen begint is het toch iets waar je niet meteen rekening mee houdt vind ik. Zeker niet wanneer er uit diezelfde kant van de familie een niet geplande zwangerschap is en de ouders in kwestie niet naar hun kinderen omkijken… Dan doet het pijn als je zwanger wil worden maar het niet meteen lukt en je te horen krijgt dat het normaal is, het gebrek aan begrip stoorde me enorm.
    Gelukkig merk ik dat mensen hier steeds opener over worden, zo wordt er bij ons op het werk hier heel vaak over gesproken en is het fijn dat we bij elkaar terecht kunnen!

  3. Tonnen respect voor je openheid, de manier waarop je erover vertelt en hoe jullie er met omgingen! Het is zoals Gerhilde schreef: je bent een geweldig sterke madame!

  4. Je bent echt een topper! Dit geeft echt een gevoel van niet alleen te zijn. Ik heb de laatste jaren ontdekt dat er zovelen zijn bij wie het niet gemakkelijk gaat en dat weet ik ook alleen maar omdat er vrouwen zoals jij zijn die er openlijk over praten. Zo blij dat zulke thema's eindelijk besproken worden. Bedankt om te delen x

  5. Heel herkenbaar! Voor de 1e zwangerschap ook een heel parcours moeten afleggen waaronder een operatie. De 2e zwangerschap was onverwacht maar zo gewild! Ik heb het dus beide mogen meemaken (gelukkig in die volgorde). Het is jammer dat er zo'n taboesfeer rond hangt. Ofwel wordt het onderwerp doodgezwegen, ofwel kreeg ik te horen dat 2 jaar wachten en een hoop behandelingen en een operatie toch nog meevallen. "Want ik ken iemand die nog veel langer heeft moeten wachten!" Alsof dat lijden gemeten kan worden in tijd �� Soit, goed dat er meer en meer over gepraat wordt. Getuigenissen zoals de jouwe helpen daar zeker bij!

  6. Mooi, Josie! Niet herkenbaar uit eigen ervaring, maar mijn beste vriendin heeft wel iets gelijkaardigs meegemaakt. Het weegt inderdaad zwaar op een vrouw, op een koppel. Dat zag ik aan haar/hen. Ik voelde me soms wat onwennig omdat ik me niet kon inbeelden hoe het moest voelen voor haar. Ik, met mijn super gemakkelijk kind na een super gemakkelijke zwangerschap. Ik probeerde er te zijn voor haar, te luisteren. Dat heeft haar toch wel wat geholpen, denk ik.
    Zij verwoordde het onlangs trouwens een beetje anders, toen het haar allemaal even teveel werd: "when life gives you lemons, you make lemonade… Wel, geef me dan gewoon die lemonade hé!" 🙂 Ik kan me wel inbeelden dat je dat soms denkt als je je al zo lang sterk hebt moeten houden…
    Het is zo mooi dat er vrouwen zijn als jij die dit bespreekbaar maken. Het is zo al zwaar genoeg, om het dan nog voor jezelf te moeten houden of er met niemand over kunnen praten, maakt het er alleen maar moeilijker op. Sterke, moedige madam, jij, om ook je kwetsbare kant te tonen. Chapeau!
    Trouwens, één blik van die mooie zoon van jou maakt toch al veel goed hé 🙂

  7. Ik worstel af en toe met het omgekeerde.
    Ik ben zo'n typisch geval bij wie alles vanzelf gaat.
    Tijdens mijn laatste studentenjaar vroeg mijn vriend mij ten huwelijk, wij verbouwden een jaar lang een huis. Ik was 24, en wilde wel een lentebaby. Een meibaby, meer bepaald.
    En als het in mei niet gelukt was, zou ik een jaar gewacht hebben. Ik méénde dat ook.
    We hebben één maand geprobeerd, de aprilbaby werd het niet, en daar heb ik mijn teleurstelling voor weggeslikt. Ik wilde immers eentje in mei. En kijk, dat gebeurde.
    Ondertussen was er een collega met een kinderwens. Hij en zijn vriendin waren begin de dertig en trouwden, en 'de vraag' bleef niet uit. Bleek dat het niet gemakkelijk was.
    Ik werd een tweede keer zwanger. Een junibaby nondedju. Bij haar hebben we langer geprobeerd, vanaf februari (ga alsjeblieft niet tandenknarsen als je dit leest, daar wil ik zeker niet heen).Toen mei voorbij was, heb ik écht getwijfeld of we voor juni zouden gaan. Steeds je verjaardag in de examenmaand bij uitstek, really? Maar het gat tussen baby 1 en 2 was al drie jaar, dus gingen we ervoor. Et voila.
    En nu, over een periode van vijf jaar, zit ik hier weer, hoogzwanger, baby drie stampt mij net even tegen mijn ribben. Voor november jawel. Van degene die enkel meibaby's wil. Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat het vlotter ging dan verwacht.
    Ik wist niet waar kruipen toen ik het aan mijn collega ging vertellen. Meer dan ongemakkelijk, vond ik het genant en zelfs een beetje schaamtelijk. Vreselijk. Ik wil niet het gevoel hebben mij te moeten verontschuldigen voor het kind dat ons gezin compleet zal maken, en toch. Door de kinderen die ik al heb, besef ik nog veel meer wat ze missen, en dat gaat veel dieper dan dat je je op voorhand ooit kunt voorstellen. En af en toe huil ik eens voor hen, stiekem.

    1. ik ben blij dat je reageert, goed dat we ook het 'omgekeerde verhaal' kunnen lezen. want ook dat moet niet eenvoudig zijn, je hoeft je daar zeker niet voor te schamen.
      dank je dus voor je reactie en geniet van je gezin xxx

  8. Sterk dat je je verhaal hier zo open neerschrijft!
    Bij ons liep het ook niet allemaal van een leien dakje (gelukkig geen medische hulp nodig gehad), maar ik heb véél (kwetsende) opmerkingen gehad. Er rust nog zo veel taboe rond, en er zijn steeds meer mensen die ermee te maken krijgen. In mijn nabije omgeving zijn er redelijk wat mensen die niet op een natuurlijke manier zwanger geraken, en ik blijf het ook nog altijd moeilijk vinden om daarmee om te gaan. Ik wil die mensen dan steunen, maar met er telkens over te beginnen help je hen ook niet vooruit…

    1. merci voor je lieve reactie. ik ben blij dat ik op deze manier het taboe kan doorbreken, want dat zou er echt niet mogen zijn hé… het is zoiets menselijks, 'normaal' bijna als je ziet hoeveel mensen er met zulke problemen te maken krijgen… x

  9. waw! heel moedig van je … en jammer genoeg ook pijnlijk voor jullie 2e sterretje… had het je gegund… soms zou 'k mijn "vlotte" zwangerschappen (met uitzondering van Fenna, die liet ook een jaartje op zich wachten), aan mensen geven die het oprecht verdienen!

  10. Dat zwanger worden niet gewoon een kwestie is van plannen is zeker waar. 10 jaar geleden (als prille twintiger) had ik ook het ideale plaatje voor me dat ik nu wel naast de liefde van mijn leven in de zetel in ons eigen huis zou zitten terwijl onze twee kindjes flink liggen te slapen. Dat huis is er, die liefde van mijn leven kwam ik helaas nog niet tegen en dus zijn die kindjes er ook niet. Ik kan ook niet zeggen dat mijn eierstokken ongemeen hard aan het rammelen zijn, hoewel… Voor mijn job in de gezondheidssector kom ik dagelijks met kinderen in contact. Waar ik vroeger dacht "leuk jullie te zien, maar ik ben ook blij dat ik jullie niet mee naar huis moet nemen" is dat de laatste jaren wel veranderd. De komst van mijn metekindje (ondertussen 2,5) heeft dat alleen maar versterkt. Zo leuk als ze hier is of ik naar daar ga, zo hartverscheurend als ik weer alleen ben nadien. Ondertussen hebben echte alle vriendinnen waarmee ik afstudeerde minstens 1 kindje en vaak is er al een tweede of is die althans op komst. En bij sommigen "lukte het meteen", anderen hadden meer moeite.
    Ik herken je gevoel van blij willen zijn voor hun maar 's avonds weg willen kruipen in een hoekje. Na lang wikken en wegen, voor- en nadelen afwegen, uren te praten met mijn ouders en mijn zus en nadien een paar echt heel close vriendinnen heb ik nu beslist om er alleen voor te gaan. Soms freak ik nog helemaal van het idee, anderzijds kan ik niet wachten tot het eindelijk zo ver is. En net als ieder ander kan ik alleen maar hopen dat het nu echt niet lang meer gaat duren, maar ik ben ook realistisch. PCOS zit bij ons in de familie in een paar gradaties en generaties. Ik hoop gewoon dat die lemons nu voor mij al lang genoeg uitgeperst werden en dat de limonade weldra zal komen.

    1. dank je voor je reactie… ik hoop inderdaad voor jou dat je binnenkort 'positief nieuws' krijgt. ik duim met je mee. stay positive, al is het niet altijd eenvoudig, dat weet ik… dikke knuffel xxx

  11. Bedankt voor je openheid! Jammer genoeg heel herkenbaar om te lezen, maar ik ben er minder open over omdat niet iedereen in onze familiekring het weet (bewuste keuze). We hebben allebei niet de gemakkelijkste gezinssituatie van thuis uit, en bij één kant van de familie zwijgen we er dus bewust over om het niet allemaal nog moeilijker te maken.

    Wij zijn intussen 3 jaar actief bezig met onze kinderwens, nu alweer anderhalf jaar in een fertiliteitstraject. En elke maand weer een teleurstelling erbij… Hopelijk krijgen wij binnenkort ook ons glaasje limonade (of liever nog twee als het kan, hihi).

    1. graag gedaan… hopelijk kon ik je inspireren/motiveren. ik wens je veel goeie moed, het komt wel goed, echt waar. geduld is een mooie deugd, al is het vaak ook frustrerend en maakt het je verdrietig… dikke knuffel xxx

  12. Net geen 6 jaar geleden hebben wij ook de beslissing genomen om te stoppen met de pil. Maar na bijna een jaar proberen was ik nog steeds niet zwanger.
    We hadden toen de beslissing genomen ff op pauze de drukken en opnieuw de pil te nemen.
    Begin 2013 hebben we nog eens geprobeerd. Raar maar waar, we waren onmiddelijk zwanger.
    Ons geluk kon niet op!
    Alleen, toen we op 9 april op controle gingen, bleek dat er geen hartslag meer was…
    Het fenomeen: "onze wereld stort in" hebben we letterlijk kunnen ervaren. De gevoelens en gedachten die toen in ons omgingen… Het was verschrikkelijk.
    Toen we voor de 2de keer zwanger waren, het is raar, maar eigenlijk verwacht je al bijna slecht nieuws. Ik hield toen een zwangerschapsdagboek bij. De dag voordat we ons opnieuw vernietigende nieuws kregen had ik er in geschreven: "Wij gaan morgen opnieuw een kijkje nemen hoe het met je gaat. Ik hoop dat alles oké is".
    Helaas.
    Bij ons derde verlies had ik van tevoren bloed verloren. Dus toen we naar de dokter gingen kreeg ik te horen dat het twee kanten kon opgaan. Ofwel blijft ons vruchtje zitten, ofwel komt het spontaan. Dus we werden naar huis gestuurd met een dubbel gevoel. We zouden vrijdag terug op controle moeten gaan om te zien of alles oké was.
    Die nacht had ik enorm zware krampen en bijzonder veel bloedverlies. Ik dacht dak ik ons vruchtje kwijt was. Toen we vrijdag teruggingen bleek het nog aanwezig te zijn, dus was er beslist om het weg te nemen.
    Na de derde keer zijn we doorverwezen naar reproductieve geneeskunde.
    We zijn allebei volledig getest. En allebei perfect gezond verklaard.
    Niemand kan onze miskramen verklaren. Ergens hadden we een oorzaak gehoopt want dan konden ze misschien iets doen. Toch hebben ze mij toen op hormonen gezet. Mijn lichaam had er trouwens geen zin meer in. Zwanger zijn lukte niet meer.
    "Je bent er teveel mee bezig" kreeg ik continu te horen. Nu vertel mij eens, als je vanaf je 9de dag van je cyclus ovulatietesten moet uitvoeren. En vanaf de dag na je vruchtbare periode 3x per dag hormonen moet opsteken. Om dan op het einde van je cyclus elke keer een zwangerschapstest moet doen omdat door de hormonen mijn maandstonden niet spontaan kwamen. Hoe, in godsnaam, kan je er niet mee bezig zijn?!?
    Het innemen van de hormonen was verschrikkelijk.
    Ik voelde mij alsof de volledige wereld had zich tegen mij gekeerd. Mijn man verdient een medaille voor moed en zelfopoffering.
    Toen mijn zus vorig jaar zwanger werd, was ze bang voor mijn reactie.
    Ik heb geweend ja. Maar ik gunde het haar van harte.
    Vorig jaar in januari hebben we beslist er de brui aan te geven. Deze zomer zijn we gehuwd.
    Gaan we er ons ooit nog aan wagen? Geen idee.
    Maar mijn "plan" om jong moeder te worden? That ship went long ago…

    1. Wat een heftig verhaal. Bedankt om dit te delen.
      Ik krijg er tranen van in de ogen…
      Hopelijk kan je positieve energie halen uit andere leuke dingen, ik gun het je zo hard, ook al ken ik je niet.
      Dikke knuffel! X

    2. Bedankt. Het doet soms wel eens deugd om mijn "ei" kwijt te kunnen aan mensen die gelijkaardige dingen hebben meegemaakt.
      Vooral omdat ik dikwijls de reactie krijg: Het kon zoveel erger geweest zijn. Stel u voor dat je jouw kind voldragen had, en dan stierf…
      Of: "Wat je nooit gehad hebt, kan je niet missen".
      Om de duur zou je je bijna schuldig voelen dat je verdriet hebt.
      Bedankt aan iedereen eigenlijk die hierboven z'n verhaal gedaan heeft.
      Zo voelt het alsof ik niet de eenigste ben 🙂

  13. Mijn hart is vol van vreugde en ik weet niet hoe ik Heer Bubuza moet bedanken omdat ze me geholpen heeft mijn vriend terug te halen… Mijn vriend was een rokkenjager en ik probeerde hem tegen bedrog te beschermen, maar hij bleef me bedriegen, het kwam op een bepaald moment dat hij zijn spullen pakte en het huis verliet, ik huilde en riep hem aan de telefoon en smeekte hem om naar huis terug te keren, maar hij weigerde en vertelde me dat hij verder ging Ik kon het hart niet langer verdragen, dus vertelde ik mijn zus alles en ze vertelde me dat Lord Bubuza me kon helpen hem terug te brengen, dus ik nam onmiddellijk contact op met heer Bubuza en vertelde hem mijn situatie en hij vertelde me dat hij me zal helpen en mijn vriend zal terugkomen en smeekt me om hem te vergeven binnen 12 tot 16 uur. Ik deed alles wat Lord Bubuza me vertelde en tot mijn grote verrassing kwam mijn vriend naar me toe en viel op zijn knieën huilend en smeekte me om te vergeven en hem terug te accepteren, eerst dacht ik dat het een grap was maar later besefte ik dat hij serieus was dus ik vergaf hem en sindsdien leven we al jaren gelukkig gelukkig samen. Heeft u problemen, neem dan contact op met Lord Bubuza via e-mail: lordbubuzamiraclework@hotmail.com of via de website: http://Lordbubuza.website2.me of via WhatsApp: +1 518 558 5109

  14. Lord Bubuza is een God op aarde .. Het was als een droom voor mij toen mijn man me vertelde dat het voorbij was tussen ons en een scheiding nodig had, Richard was de liefde van mijn leven en we houden van elkaar tot het moment dat we niet kunnen blijven te lang weg van elkaar, we doen alles samen en ons huwelijksleven was mooi en mooi totdat toen we een misverstand hoorden en vochten toen Richard voor echtscheiding vulde en me vertelde dat het voorbij was, probeerde ik mijn best om hem te stoppen, maar hij weigerde … Ik was depressief, huilend en vertelde mijn vriend de beslissing die Richard nam toen mijn vriend me vertelde hoe Lord Bubuza haar huwelijk herenigde, dus nam ik onmiddellijk contact op met Lord Bubuza via WhatsApp :: +1 505 569 0396 en vertelde hem mijn situatie en hij reageerde en zei dat hij me zal helpen met zijn spreuk en ik zie resultaat binnen 12 tot 16 uur. Ik deed precies wat hij me vertelde en ik was zo verrast toen mijn man me belde en zei dat hij spijt had en de scheiding had geannuleerd. Lord Bubuza is een God op aarde Neem contact met hem op via e-mail: (lordbubuzamiraclework@hotmail.com) of via WhatsApp :: ( +1 505 569 0396)…!!!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: