Tags

, , , , , ,

Tijdens het lopen denk ik doorgaans aan niet veel.
Occasioneel gebruik ik een loopsessie om na te denken over een blog of een moeilijke
opdracht waarmee ik bezig ben voor mijn bijberoep. Meestal denk ik aan van
alles en niets tegelijk en focus ik me gewoon op ontspannen, genieten en vooral
niet teveel
het kopke gebruiken.
Achteraf kan ik me dan niet echt meer herinneren waaraan ik precies
gedacht heb. Mijn laatste halve marathon, die ik liep tijdens de
Nacht van West-Vlaanderen vorige week vrijdag, vormt
hierop een uitzondering. Toen ging er op geregelde tijdstippen wél van alles
door m’n hoofd, terwijl ik luisterde naar de leuke muziek op mijn running
playlist. Ik herinner het me nog heel goed…

Aan de start – I
wanna runaway anywhere out this place

Ik heb me de voorgaande dagen niet zo top gevoeld. Ik liep/loop
een beetje moe en futloos, voornamelijk door ’s avonds lang te zitten werken voor
Text Fairy en dan veel te laat in bed te
kruipen natuurlijk. Op geen enkel moment heb ik overwogen om vandaag niét aan
de start te staan van “mijn” halve marathon want ik heb er echt naar uitgekeken:
21K lopen op een vertrouwd parcours, veel supporters langs de baan,… Maar ik heb
absoluut geen voornemens gemaakt om te knallen en een toptijd neer te zetten.
Ik zorgde vandaag voor voldoende koolhydraten op het menu (quinoa en havermout FTW!)
en dronk veel water om goed te prehydrateren. Om 19u45 sta ik klaar in het startvak
tussen een hele bende enthousiaste (halve) marathonlopers. Heerlijk, die wakke zweetgeur die daar dan altijd hangt 😉 Ik sta er niet met knikkende knieën of
zenuwen whatsoever, ik ben heel
relaxed. Een wereld van verschil met de Great Breweries Marathon: toen was ik
heel zenuwachtig. Ik luister naar Runaway van Galantis op mijn running playlist: een nummer dat
mij altijd oppept om te lopen! De 10K lopers staan ook al min of meer klaar
want zij vertrekken een kwartiertje later. Heel even denk ik: “Maar kind toch,
waarom loop je niet gewoon eens weer die 10K mee zoals vroeger? Waarom moet het altijd harder better faster stronger zijn
voor jou?” Maar dan wordt het startschot gegeven en weg ben ik. En ook die
vreselijke gedachte van een paar seconden eerder 😉
1K – A-ha honey…
Oei, ik ben precies een beetje snel gestart. Ik maak wel
vaker de fout om me aan de start te laten meesleuren door het tempo van de
snelle lopers (ik reken mezelf niet tot deze categorie, voor alle duidelijkheid). Mijn sporthorloge
geeft een pace van 5:43 aan – je moet weten dat ik tijdens een normale
trainingsloop meestal niet zo snel loop. Ik twijfel even om te vertragen omdat
ik tijdens de Great Breweries Marathon ook veel te snel gestart ben en dat
heeft me toen voor een groot deel genekt
. Maar ik voel me top en het gaat
goed dus ik vraag me af waarom ik dan eigenlijk zou gaan vertragen. Bovendien
is het perfect loopweer: het heeft veel geregend vandaag waardoor er massa’s
zuurstof in de lucht hangt, het is bewolkt en niet te warm. Totaal
verschillende weersomstandigheden dan in Breendonk op 5 juni, toen het veel
minder aangenaam loopweer was. Ik trek mijn conclusies: ik ga niet vertragen
maar blijf gewoon lekker lopen zoals ik bezig ben. Sigma’s Nobody to love geeft mij nog wat extra energie om stevig de pas erin
te houden. Ik denk: A-ha honey, I’m gonna
nail this!
Ik durf nog niet té optimistisch te zijn maar stiekem hoop ik
dat ik vanavond dikke vette revanche kan nemen op die loodzware 25K van twee
weken terug.

3K – The road goes on
forever
Na een kilometer of 3 kom ik voor de eerste keer mijn lieve
supporters tegen: Pieterjan, zijn ouders, zijn nonkel, tante en nicht. Ik ben zo
blij hen te zien! Ik wist dat ze daar zouden staan dus ik haal mijn mooiste
glimlach tevoorschijn 🙂 PJ loopt vandaag niet met mij mee omdat hij morgen een kwarttriathlon op het
programma staan heeft. Hij steekt zijn duim op en knikt goedkeurend, waaruit ik
besluit dat ik goed bezig ben en dat ik er misschien wel sneller ben dan hij
verwacht had (tsjakka!). Wat daarna volgt, is een lang stuk rechtdoor tot 10K, daar draaien
rond de kerktoren en hetzelfde stuk terug. De volgende keer dat ik mijn familie
zal zien, zal pas op 18K zijn. Nog een lange weg te gaan dus! Het helpt wel dat ik het parcours en mogelijke
pijnpunten goed ken. Op mijn playlist speelt The road goes on forever (sorry voor de geluidsoverlast als
jullie op deze link klikken, ik luister nu eenmaal graag naar opzwepende muziek
bij het sporten), ik zwaai nog een laatste keer naar PJ & co en ik denk: nu
is het aan mij om te bewijzen dat ik het nog altijd kan. Ik ga voor de
revanche, geen twijfel meer mogelijk. En als het even kan voor een nog betere tijd
dan in Brussel in oktober (1:55).
6K – Rain down on me
Het heeft vandaag al stevig gedrasht maar volgens de buitenradar gaat het de hele avond droog
blijven. Maar zoals we allemaal weten, heeft de buienradar het niet altijd bij
het rechte eind… Na een dik half uur lopen begint het te druppelen. Voor de
toeschouwers langs de baan is dat misschien minder leuk, maar ik vind het zalig. Lopen
in de regen, ik doe dat gewoon graag. Het is alleszins leuker dan in de hitte
en de vlakke zon! Rain down on me (NIET
DE TIESTO VERSIE!) staat ergens op mijn playlist maar ik zal het uiteindelijk
pas na 12K horen. Momenteel denk ik: laat die regen maar komen, ik ben
supergoed bezig en ik kan er heus wel tegen. Na een 7-tal kilometer lopen staat
de vaste fotograaf verscholen in de struiken. Na 2 deelnames aan deze halve
marathon weet ik intussen dat ik daar van strike
a pose
moet doen. Het valt me echt niet zwaar om er zo happy uit te zien. Het
is hoe ik me echt voel!


10K – Can’t stop the
feeling
Kilometer 10, bijna aan de helft van de halve marathon. Het betekent
het einde van het eerste lange stuk rechtdoor tot in het centrum van
Ruddervoorde, waar ik een rondje loop rond de kerk en zo terugkeer naar
Torhout. Ik herinner me nog dat ik hier passeerde in 2014 en al volledig kapot
was – ik had toen wel te kampen met ernstig ijzertekort. Ik moest toen noodgedwongen
eventjes stappen om op krachten te komen. Nu is dat wel anders: ik voel me zoooo
goed! Ik heb 10K gelopen aan een pace van 5:29 – dat feit op zich maakt me al
trots. Ik tank wat water bij aan de bevoorrading en maak rechtsomkeert,
richting finish. Justin Timberlake bevestigt wat ik al voelde: can’t stop this feeling in my
body!
13K – We’re in this
together, we stand strong together
Ondertussen word ik vergezeld door een aantal running mates die hetzelfde tempo lopen
als mij. We kijken niet naar elkaar, laat staan dat we tegen elkaar praten (de
meesten luisteren net als mij naar muziek) maar toch is er een zekere verbondenheid. Dat vind
ik altijd zo leuk aan loopevents, dat gevoel van lopers onder elkaar. Ik ben
een zeer asociale loopster maar toch is het fijn om te weten dat je niet alleen
bent. Een tijdje later speelt op mijn ipod This one’s for you,
beter bekend als “de EK Hymne”. Volgens kenners een hele hoop lawijt, ik vind het
best een leuk nummer 🙂 En de tekst is zo toepasselijk: We’re in
this together, hear our hearts beat together, we stand strong together…
Ik zing stilletjes mee – nogmaals mijn excuses aan al wie dat moest aanhoren 😉
16K – Running up on
Solsbury Hill
Het parcours is zeer vlak, behalve één brug over de snelweg na 5K en 16K. Dan
is het even op de tanden bijten (maar nog altijd niks in vergelijking met alle hellingen in Brussel). De tweede keer de brug op is normaal gezien
zeer pittig voor mijn billen. Maar vandaag heb ik het gevoel dat ik over die
brug vlieg. Zeer toevallig luister ik op dat moment naar Solsbury Hill en ik vergelijk die brug een beetje met de berg uit het liedje. Ik hoor Peter Gabriel zingen: Today I don’t need a replacement, I’ll tell
them what the smile on my face meant. My heart’s going boom-boom-boom… 


18K – Oh yeah!
Kilometer 18: ik zie mijn supporters nog eens! Naar dit
moment heb ik erg uitgekeken. Ik denk terug aan wat PJ me zei net voor de start: “Wat ga je doen na 18K? Doorbijten! Ik wil een powervrouw zien!” Hij weet wel waarom hij dat zegt:
doorgaans krijg ik het vanaf dan zeer lastig, beginnen mijn spieren wat te
verzuren en heb ik de neiging om te vertragen. Zoals het een voorbeeldige vrouw betaamt, ben ik gehoorzaam aan mijn vent. Ik begin
al van ver uitbundig te zwaaien en lach als een halve bezetene. Nu ja, het is
niet eens gespeeld want ik voel me na 18K nog very powerful – wat een verschil
met de vorige keren dat ik hier liep! Ik zeg mijn supporters adieu tot aan de
finish en pep me op voor de laatste kilometers. Gelukkig zorgt Boyz Noize met Oh! voor pompende beats in mijn oren
zodat ik me vol goede moed richting Torhout-city begeef.
19K – Wake me up when
it’s all over
Vanaf de 19 begin ik het toch wat lastig te krijgen. Geen pijn of krampen in mijn lichaam zoals ik verwacht had maar wel pijn in mijn longen. Ik moet diep
gaan om adem te halen en dat maakt het lastig. Maar ik kan de eindmeet al ruiken dus van opgeven of zelfs vertragen is geen sprake. Mijn GPS-horloge
geeft een pace van 5:26 aan. Als ik zo verder blijf lopen, breek ik mijn
persoonlijk record van 1:55. Dat ga ik niet aan mijn neus laten voorbijgaan! Ik
verbijt de pijn en denk: “Komaan Bock, laat u niet kennen.” Avicii kan blijkbaar
mijn gedachten lezen en zingt: wake me up when it’s all over…
21K – I am the one
and only
Na 1:54 bereik ik de markt van Torhout en loop ik onder de
finishboog door. De laatste meters heb ik nog alles eruit gelopen wat ik kon. Ik ben
zo blij en zo trots: ik heb mijn persoonlijk record verbroken! Ik heb afgezien
de laatste kilometers maar na de aankomst voel ik me totaal niet slecht. Integendeel:
ik voel me kiplekker. En ik denk: dit is weer maar eens het bewijs dat je alles
kan, zolang je er zelf maar in gelooft en het probeert. Dat geldt niet alleen
voor lopen maar voor alles in het leven. Ik voel me zoals in het nummer dat
ergens onderweg op mijn playlist stond: I am the one and only.
Ik wist aan de start dat ik het kon en ik heb het waar gemaakt. Dus ja, mezelf eventjes onoverwinnelijk
voelen is dan wel gepermitteerd 🙂


Veel mensen vragen me wat mijn volgende uitdaging nu is. Wel,
terwijl ik aan de start nog durfde te denken dat ik me beter weer “gewoon” op 10K
runs zou toeleggen, herinner ik me nog zeer goed wat ik rond kilometer 15
dacht:
wat hou ik toch van die halve marathons! Die 21 is zo’n leuke afstand. Dus mijn
volgende doel is mijn tijd en tempo op de 21K verbeteren. Ik geef mezelf
tijd tot 2 oktober 2016 want dan loop ik opnieuw de
Brussels Half Marathon.
Ik heb dan meteen ook een concreet doel om tijdens de zomer gericht voor te blijven
trainen. Ik heb al een nieuw trainingsschema van Energylab en ik zie het
volledig zitten om de uitdaging aan te gaan!
Love, Josie xo