Tags

,

Ik heb het hier al meermaals gehad over de
vele voordelen en positieve aspecten van hardlopen
. Lopen is gewoon een
superleuke, flexibele en uitdagende sport. Toen ik vorige week mijn gouden
sandalen met hakken van 9 cm
uit de kast tevoorschijn toverde om ze nog
snel eens te passen voor ik ermee op een trouwfeest ging gaan staan shaken tot
in de vroege uurtjes, moest ik vaststellen dat mijn voeten er écht niet
uitzagen/uitzien door al mijn geloop. Ik besefte dat er misschien toch ook
enkele nadelen verbonden zijn aan lopen. Tijdens een lange duurloop van anderhalf
uur had ik voldoende tijd om erover na te denken, en om mijn poezelige voetjes
nog wat meer te doen afzien…  

Door zoveel te lopen
heb ik archilelijke voeten
Nu moet je weten dat mijn voeten sowieso al niet van de
fraaiste zijn: breed, kleine tenen en met een knobbel aan de zijkant (een
familietrekje). Door te lopen heb ik te kampen met redelijk wat eelt en “mijn
voeten deftig verzorgen” of “naar de pedicure gaan” staan verre van prioritair
op mijn to do lijstje. Ik ga er dus niet over klagen of zagen, maar feit is wel
dat je niet bij mij moet zijn als je op zoek bent naar een aantrekkelijk voetmodel
😉 Ik trek mij daar echter bitter weinig van aan: in de zomer draag ik bijna
non-stop teenslippers en sandaaltjes, lelijke voeten of niet. Zolang ze niet
pijn beginnen doen van lelijkheid, ga ik er mijn slaap niet voor laten. Ik denk dat het al bij al nog meevalt bij mij want ik hoor van sommige lopers dat zij hun teennagels verliezen, brrr. Ik ben
trouwens een meesteres in het camoufleren van mijn minpunten. Een leuk
nagellakje of een kleurige slipper kunnen wonderen doen. En eerlijk gezegd heb ik liever lelijke voeten en mooie benen dan omgekeerd 😉


Help, mijn borsten
zijn weggelopen!
Laat mij net als bij mijn voeten maar onmiddellijk eerlijk
zijn: ik was nooit gezegend met een weelderige boezem, zelfs niet voor ik begon
te lopen 10 jaar geleden. Verder dan een B-cup ben ik nooit geraakt, na mijn
zwangerschap is dat zelfs een A geworden. Dat had niks met lopen te maken maar
wel met een redelijk mislukt borstvoedingsavontuur. Ik merk dat hoe intensiever
ik loop, hoe platter ik word bovenaan. Echt erg vind ik dat niet omdat ik denk
dat ik wel andere troeven heb, zoals mooie lopersbenen en een platte buik
(lopen is keigoed voor de buikspieren, voor het geval je dat nog niet wist).
Bovendien is een kleine cupmaat heel handig om te lopen want volgens mij zitten
grote borsten alleen maar in de weg… Maar feit is wel dat ik me niet moet wagen
aan gedecolleteerde jurkjes of topjes en dat een gepaste bikini vinden ook
telkens een queeste van jewelste betekent. En ja, misschien val ik niet echt in
de smaak bij zogenaamde borstenmannen
Maar daar laat ik mijn slaap niet voor: ik voel me goed en de billenmannen stel ik hopelijk niét
teleur 😉

Niet kunnen lopen
maakt van mij een vervelend kreng
Lopen is pure ontspanning voor mij en het maakt mij
gelukkig. Ik stel wekelijks een loopplanning op. Ik vind dat een noodzaak als
je een gezin hebt, een drukke job, veel hobby’s én een partner die ook veel
sport want anders komt het er volgens mij gewoon niet van om effectief te gaan
sporten. Ik vind al dat plannen en regelen niet erg want ik doe dat graag 🙂 Het nadeel is wel dat
ik lastig word als mijn planning verstoord wordt. Dat gebeurt gelukkig
niet vaak maar het komt wel eens voor. Ik kan op zo’n momenten vreselijk zagen,
janken en mekkeren. Dan voel ik mijn benen kriebelen om te gaan lopen EN IK KAN
NIET AAAAARGH. Vreselijk! Om nog maar te zwijgen van een blessure die roet in
het eten strooit maar daar heb ik gelukkig geen last van (hout vasthouden!). Maar
bon, het feit dat ik hier zo chagrijnig van word is een teken dat lopen mij
superveel deugd doet, dus al bij al is dit opnieuw niet echt een negatief te
noemen 🙂

Ik word soms
stikjaloers op andere lopers
Met de hand op het hart kan ik zeggen dat ik absoluut niet
van het jaloerse type ben. Er is echter één uitzondering: zit ik in de auto en
zie ik mensen lopen buiten, dan sla ik soms groen uit van jaloezie omdat ik ook
zo graag wil gaan lopen in plaats van in de wagen te zitten. Jaloers op mensen
die sneller of verder lopen dan ik ben ik dan weer niét, want ik heb geleerd om
tevreden te zijn met mezelf en mijn verwezenlijkingen. En ik denk dat ik van
mezelf toch wel kan zeggen dat ik een hele goeie loopster ben, een sterke vrouw
die al mooie loopprestaties heeft neergezet.


Ik juich soms omdat het
minder mooi weer is
Superwarm en zonnig weer: op zich vind ik dat wel leuk (ik
ben een echt zomermeisje) maar dat is verre van ideaal loopweer. Om goed te
kunnen lopen heb ik liefst licht bewolkt weer bij een temperatuur van rond de
15 graden. Regen deert mij eigenlijk niet en als ik moet kiezen tussen de
vrieskou of de zomerse warmte om te gaan lopen, dan kies ik voor het eerste.
Een voorbeeld: elk jaar loop ik op Moederdag mee in Dwars Door Brugge. Terwijl
de meeste mensen op die dag graag mooi en warm weer hebben omdat het een
typische dag is voor zonnige familiebarbecues, bid ik doorgaans voor
niet-zo-supermooi-weer op Moederdag. Ik mag dat nooit te luid zeggen want
mensen vinden dat raar en niet zo leuk. Dan kijken ze mij aan alsof ik van
Pluto kom. Ik begrijp dat wel hoor, ik heb ook liever stralend weer. Behalve
dus wanneer ik ga lopen 😉

Met mijn
loopvertellementen werk ik geregeld op de mensen hun zenuwen
Ik ben verslaafd aan lopen, met als gevolg dat ik er heel
graag over praat en schrijf. Hier op de blog, op Instagram, in doordeweekse conversaties
heb ik het vaak over lopen. Da’s logisch want het is een belangrijk deel
van mijn leven. Sommige mensen vinden dat misschien saai of eentonig en ergeren
zich wellicht aan al mijn loopverhalen en -ambities. Dat is hun goed recht, al
denk ik dat het al bij al nog meevalt want ik praat ook wel over andere dingen
en ben in veel meer geïnteresseerd dan enkel mijn sport. En mocht ik op mensen
hun systeem werken, dan trek ik mij daar eerlijk gezegd niet veel van aan… Ik
bedoel het immers niet slecht en ik kan me zelf ook aan anderen ergeren om wat
ze zeggen hoor. We’re only human, aren’t we? 🙂
Conclusie: lopers zijn heel misschien niet altijd de
makkelijkste mensen om mee samen te leven omdat ze ambetante, jaloerse en
eentonige wezens kunnen zijn. Ook aan hun lichaam schort er wel eens wat… Maar
deze “nadelen” wegen toch niet op tegen de vele voordelen die ik al eerder
beschreef. Ik zie op andere blogs en op Instagram trouwens dat veel mensen aan
het lopen slaan en dat ze het superleuk vinden. Een reden te meer om te
focussen op de positieve aspecten van lopen en hiermee te besluiten:

Lopers zijn gewoon hele toffe mensen en lopen is de leukste sport die er bestaat!

Wat vind jij de grootste voordelen van lopen? Zijn er voor
jou ook nadelen aan verbonden?

Love, Josie xo