Tags

, ,

Volgende week zal het hier eventjes wat stiller zijn, want
ik zit dan in de Alpen op skivakantie. Gelukkig is er wifi in ons appartement
dus ik zal jullie wel op de hoogte houden via Instagram en Facebook! Om jullie een idee te
geven van wat ik daar in de bergen zoal ga uitspoken, heb ik er een ski-alfabet
van gemaakt. Because to ski, it’s easy as
a, b, c…

Ajuinsoep met
kaas en croûtons op de piste ’s middags: iets wat ik anders eigenlijk nooit eet,
maar op skireis dus wel. Enerzijds omdat de menukaarten in de Alpen vrij
beperkt zijn voor iemand die geen vlees eet, en anderzijds omdat dat gewoon zo
smaakt na een voormiddagje skiën!

Bevroren tenen en
vingers: story of my life van zodra
de temperatuur onder het vriespunt duikt. En als het echt berekoud is, durft mijn
neus ook al eens te bevriezen (been
there, done that
).
Catwalk – voor alle
duidelijkheid: de skipiste is voor mij géén catwalk. Mijn ski-outfit is in de
eerste plaats functioneel en lekker warm. Hij is gelukkig ook wel mooi, maar ik
hoef er echt niet als een fotomodel uit te zien.
D staat uiteraard
voor Vitamine D… Een hele week in de gezonde buitenlucht met hopelijk af en toe
eens wat zon: dat doet altijd immens veel deugd. Een regelrechte boost voor het
immuunsysteem!
Elixirkes drinken
om op te warmen (en achteraf een beetje wankel op mijn ski’s staan): als het
écht koud is, moet ik dit doen uit pure noodzaak. Ook al vind ik die troep (in
Vaujany is dat een brouwsel genaamd “Génépi”) totaal niet lekker (precies
hoestsiroop!), het helpt wel om de lichaamstemperatuur op te drijven…
Family time want
al sinds ik beginnen skiën ben, doe ik dit in (schoon)familieverband. Ik hoop
dat we dit nog heel lang kunnen doen want het zijn altijd toffe weken met veel
leuke herinneringen.
Gezelligheid
troef! Need I say more? 


 
Het moment dat ik
na een lange dag op de latten eindelijk die zware, lompe skibotten kan
losgespen en uittrekken, en ik mijn voeten voel herademen… Zalig!

Ik kan de
komende 6 maanden geen kaas meer rieken of zien,” zeg ik altijd als we na de
skivakantie in de auto zitten op weg naar huis.
Jaloers zijn op
Pieterjan omdat hij zo goed kan skiën en ik me een loser voel in vergelijking
met hem… Maar ook blij zijn dat hij er is om mij te helpen en mij een figuurlijke
schop in mijn achterste te geven als ik weer eens onzeker ben over mijn
ski-skills.
Kaas. Véél kaas,
de hele week. Bij de lunch, het aperitief, het avondeten. Raclette,
tartiflette, ajuinsoep met kaas,… Een regelrecht overdosis!
Lekker lang lunchen
’s middags op ons vast terras langs de piste. Of binnen aan ’t stoofke,
afhankelijk van de weersomstandigheden.
Met Emil naar het
zwembad: intussen is dat een vaste waarde geworden tijdens de skireis. Ik blijf
sowieso een paar dagen bij hem, en één dag ga ik op stap met hem alleen. Een
beetje one-on-one time, dat is
plezant. We gaan dan steevast naar het zwembad beneden in het dorp (een fikse
wandeling) en daarna picknicken we op het dorpspleintje in de zon. De max!
No make-up all
week long! Dat is niet nodig om te skiën, en het bespaart mij ettelijke minuten
’s morgens bij het opstaan.



Opstaan, de
gordijnen opentrekken en zicht hebben op de bergen, met een beetje geluk met
een stralende zon erop… Heerlijk!
Privé-les volgen
met een skileraar zodat hij zich kan focussen op mijn minpunten (nl. ik moet
meer vertrouwen krijgen en mijn linkerbocht moet beter). Best vermoeiend omdat
die leraar me de hele tijd in het oog houdt en ik dus écht wel gefocust moet
zijn. Maar veel doeltreffender dan les te volgen in groep, dat wel. Ik deed
vorig jaar een sessie van 2 uur, dit jaar ga ik dat opnieuw doen.
Quality time met
mijn gezin en met de familie, ver weg van het werk, het huishouden en de
dagelijkse beslommeringen.
Relaxen in een
lange zetellift met mijn snoet in de zon en de beentjes even laten rusten. Als
de zon schijnt en het niet te koud is natuurlijk, want anders is zo’n lange lift
een pure marteling voor mij.
Stramme spieren
na een dag skiën. Voor wie zich afvraagt waarom het “wintersport” heet: ik ben
na het skiën véél stijver dan na het lopen, dus het is echt wel een stevige
workout!
Tot rust komen.
Voor iemand als ik die nooit stilzit en altijd bezig is, is zo’n vakantie
ideaal. Niet dat ik de hele week op mijn gat lig, want ik ben natuurlijk wel
actief bezig… Maar in de bergen kom ik echt tot rust.




Uitkijken op de
piste, een beetje te veel zelfs… Ik ben vooral enorm op mijn hoede voor snowboarders
omdat ik (ten onrechte, wellicht) het gevoel heb dat dat een soort van “ongeleide
projectielen” zijn. Het gevolg van mijn “uitkijken” is dat ik bang word en het
is vaak daardoor dat ik dan mijn focus verlies en val…

Vallen en weer
opstaan. Want alleen als je blijft proberen, zal je ooit iets bereiken!
Weekje niet aan
het werk denken. Of toch zo weinig mogelijk. Ik probeer wel af en toe mijn mailtjes te bekijken want ik ben zelfstandige in
bijberoep en ik wil op de hoogte blijven van wat er binnenkomt. Maar veel meer
dan een tiental minuutjes per dag is dat niet.
X is altijd een
moeilijke, hoewel… Ik val regelmatig eens en dan liggen mijn ski’s vaak in een
mooie X-vorm op de piste.
You can do it,
Bokkie” is iets wat ik mezelf vaak moet inprenten wanneer ik bovenaan een
afdaling sta.
Zodanig moe zijn
’s avonds dat ik om 22u als een blok in slaap val, na amper 2 zinnen gelezen te
hebben in mijn boek. Van de berglucht word je moe, maar da’s een leuke vorm van
moe zijn. Je voelt je dan echt voldaan en je slaapt ook als een roos!


Nog 5 keer slapen en het is zover… Of beter, nog vierenhalf
keer want zondag vertrekken we al heel vroeg. We rijden altijd nog een stukje ’s
nachts omdat het dan rustig is en we des te vroeger arriveren op onze
eindbestemming. The mountains are
calling, I can hear them already!
 


Love, Josie xo