Tags

, , , ,

Deze week werd er een kakelvers thema in de #boostyourpositivity arena gegooid: me & my body. Ik vind dat iets
minder evident dan “my morning routines” en “my job”, maar ik ben wellicht de
enige niet… Toch doe ik een poging om jullie een beeld te geven van de relatie die ik met mijn lichaam heb.



Ik worstel niet bepaald met complexen over dat lijf
van mij. Het past moeiteloos in een maatje 36/38. Sommige mensen vinden mij te
mager, ik vind van niet.
Ik vind mijn
lichaam echt wel OK
.
Er zijn bepaalde lichaamsdelen waar ik zelfs heel tevreden mee ben. Mijn
benen zijn slank en mooi gespierd, maar
ook niet té gespierd. Dat heb ik te danken aan het vele lopen (en andere
sporten). Om maar te zeggen: ik moet wel wat moeite doen voor dat mooi stel
benen, ik krijg dat heus niet zomaar gratis en voor niks in mijn schoot
geworpen van Moeder Natuur. Maar ik heb geluk, want sporten en de bezige bij
uithangen zijn twee van mijn favoriete bezigheden…

Nog iets waar ik met veel plezier wat moeite voor doe, en
met een mooi resultaat, is mijn buik.
Ik had voor mijn zwangerschap al heel stevige buikspieren, en ik ben wellicht
een van de weinige vrouwen die kunnen zeggen dat hun buik na een zwangerschap
strakker en mooier is dan ervoor. Striemen heb ik er niet aan overgehouden (veel
smeren does the trick) en de buikspieroefeningen die ik in de
postnatale kine geleerd heb vond ik zo doeltreffend en eenvoudig dat ik ze tot
op vandaag nog altijd doe. Thuis, op mijn yogamatje in de slaapkamer, tijdens
avonden dat ik alleen thuis ben. Dat duurt maar een kwartiertje, maar het werpt
heel veel vruchten af. En ik doe die oefeningen ook gewoon graag. Het is voor
mij een soort rustmoment: gewoon ik
op mijn matje met de focus op die buikspieren. Voor een hyperactief geval als
mezelf is zoiets al voldoende om a total
zen state of mind
te bereiken 🙂

Zeer blij met buik,
billen en benen dus.
Of er ook minpuntjes zijn aan mijn lichaam? Well of course my dear! Mijn voeten zien er echt niet uit –
Pieterjan noemt ze altijd “varkenspoten” en dan drukt hij zich nog zacht uit.
Ik heb een brede “bol” aan de zijkant van mijn voet, een familietrekje.
Voorlopig heb ik er geen last van en kan ik alle schoenen dragen die ik wil,
zonder pijn te lijden. In de zomer draag ik liefst van al slippers, lelijke
voeten of niet. Ik kies dan voor felle kleurtjes op mijn teennagels en
flipflops met een leuke print zodat de aandacht van mijn voeten wordt afgeleid
naar mijn schoeisel. Conclusie: echt veel last heb ik niet van mijn ugly feet. Hetzelfde geldt voor mijn borsten: die zijn klein – ze waren al
niet van de grootste voor mijn zwangerschap en daarna ben ik nog een cupmaat
verloren. Ik zou daar een complex kunnen over hebben, want een weelderige
boezem is natuurlijk heel vrouwelijk en zo. Maar eigenlijk vind ik het niet
erg. Het is gemakkelijk om te sporten, ze zitten nooit in de weg en gaan niet
hangen. Uiteraard kan ik geen gedécolleteerde kleedjes of topjes dragen en een
passende bikini vinden is altijd een queeste van jewelste, maar er zijn genoeg modellen
die me wél flatteren. Alweer een probleem van de baan dus!

Moest ik écht iets kunnen veranderen aan mijn lichaam, dan
zou ik misschien gaan voor een minder gevoelige en egalere gezichtshuid. Ik heb al jaren te kampen met rode vlekjes op mijn
kaken. Ik heb al veel verschillende crèmes geprobeerd maar voorlopig nog geen
wondermiddel ontdekt. Ik kan dus niet zomaar eender welke fancy gezichtscrème gaan
smeren. Enfin, ik kan dat wel, maar dan moet ik rekening houden met uitslag of
irritatie achteraf. Ik heb me al verzoend met mijn ultragevoelige gezichtshuid.
Een goede BB/CC crème doet wonderen
en ik denk dat ik er toch wel goed uitzie 🙂 Gelukkig is de rest van mijn huid wel OK en heb ik nergens anders last van die
gevoeligheden. Integendeel, ik heb een zachte, gladde huid en daar ben ik heel
blij mee.

Je hebt dus wel al
door dat ik iemand ben die erg bezig is met haar lichaam.
Je mag/kan dat
oppervlakkig noemen, maar voor mij bepaalt hoe mijn lichaam eruitziet (lees: hoe
breed en hoe stevig het is) voor een groot deel hoe ik me voel. Ik wil niet
graatmager zijn want dat is niet mooi en verre van gezond, maar ik ga ook niet
onder stoelen of banken steken dat ik
hou van mijn slanke lijn
en dat ik mijn lichaam van nu veel liever zie dan
pakweg 10 jaar geleden. Want toen was ik ook een 10-tal kilo zwaarder. Ik was
heel gelukkig, daar niet van, maar ik voelde me beduidend minder goed in mijn vel en een confrontatie met een spiegel was een
pak minder fijn dan vandaag.

Terwijl ik vandaag (vrij) complexloos door het leven ga, was dat vroeger echt wel anders. Ik
ben als puber een tijdje heel erg skinny geweest, dan weer “normaal”, dan weer
veel te mager toen ik op ’t unief zat, daarna weer normaal en zelfs wat
molliger met een jojo-periode. Ik zag er op mijn 23ste, toen ik
afstudeerde, heel wat ronder uit, vooral in mijn gezicht en rond mijn kont.
Slanke armen en benen heb ik gelukkig altijd al gehad – dat zit een beetje in
mijn genen denk ik. Het is pas door een 8-tal jaar geleden frequent en
intensief te beginnen lopen en op mijn voeding te beginnen letten dat ik gaandeweg
met mijn lichaam in het reine gekomen
ben – dat ik mijn kont niet meer te dik vind en dat mijn babyvet in mijn
gezicht stilaan verdwenen is.

Voor ik zwanger werd in 2012 vond ik mijn lichaam prima. Tijdens
mijn zwangerschap heb ik zeer bewust gezond gegeten (voor de baby) en ik ben
blijven sporten omdat ik mij supergoed voelde en nergens last van had. Het
gevolg was dat ik na mijn bevalling onmiddellijk minder woog dan ervoor, en er
zijn dan nog een paar kilo’s afgegaan door borstvoeding te geven en door de “stress”
en het geloop van de eerste weken met een baby. Die verloren kilo’s zijn er nooit meer bijgekomen – ik eet graag
gezond, ik sport veel en ben een zeer bezige bij – waardoor ik vandaag een 5-tal
kilo minder weeg dan in 2012 (het exacte aantal weet ik niet want eerlijk
gezegd weeg ik mij nooit, ik vind het al dan niet spannen van mijn broeken een
betere graadmeter). Sommige mensen
vinden mij te mager, maar ik voel me juist heel goed.
Ik heb massa’s
energie, mijn lichaam is in topconditie en ik vind dat ik er best goed uitzie 🙂 Het enige “kwaaltje”
waarmee ik te kampen heb is ijzertekort, wat deels te wijten is aan mijn
niet-al-te-hoge gewicht, maar vooral ook aan mijn veggie levensstijl. Maar ik
ben me daarvan bewust en neem een supplement en zorg voor ijzerrijke voeding op
mijn menu.

Ik weet dat slank zijn zeker niet de norm is, en ik vind
vrouwen met mooie ronde vormen echt heel mooi. Siska Schoeters, om maar iemand
te noemen, vind ik bijvoorbeeld een hele knappe vrouw. Maar zelf voel ik me gelukkig in het lichaam dat ik nu heb, en ik doe
er bewust veel voor om het zo te houden.
Nu ja, “veel” is veel gezegd. Want
gezond eten is voor mij echt een plezier. Wie mijn blog volgt en mij een beetje
kent, die weet dat wel. En sporten is mijn uitlaatklep, ik kan niet zonder. Mijn lichaam ontspannen, dat doe ik het liefst
door het eens goed in te spannen tijdens een looptoertje.
De laatste tijd
ga ik ook vaak zwemmen – heel leuk als afwisseling met lopen. Op die manier
kost het mij echt bitter weinig moeite om het lichaam te behouden dat ik graag
heb. Bovendien heb ik een zeer actieve zoon waarmee ik veel in de weer ben –
dat is soms ook een beetje topsport 🙂

Ik moet alleen opletten dat ik er niet te ver in ga en ook
nog eens kan zondigen en genieten. Maar dat lukt me wel 🙂 Waar ik echter niet tegen kan, is dat mensen met een slank lichaam soms
verdacht gemaakt worden.
Ik herinner me nog goed de “rel” die Goedele
Liekens vorig jaar veroorzaakte toen ze op social media Hanne Decoutere “beschuldigde”
van anorexia. Ik vond dat zo van de pot gerukt. Ik respecteer anderen om hun
keuzes. Wil je ongezond en vettig eten: doe maar, ik heb er geen last van als
het jou gelukkig maakt. Ik verwacht dan ook een beetje respect in ruil voor de manier waarop ik met mijn lichaam omga. Gezond
eten en sporten is vandaag de dag al goed “ingeburgerd”, maar toch merk ik dat
ik soms scheef bekeken word wanneer ik pakweg een stuk fruit verkies boven een
candy bar. Dat vind ik verkeerd.

Ik heb jaren geworsteld met mijn lichaam met een op-en-neer
gaand gewicht als resultaat. Nu ben ik heel tevreden. Ik ben slank tot vrij
mager en heb zeker geen overschot, maar ik ben gezond. Anders zou ik heus niet
het actieve en always on the run leven
kunnen leiden dat ik heb. Ik voel me
echt goed zoals ik eruitzie.
Een van mijn lievelingsnummers aller tijden is
“Wear Sunscreen” van Baz Luhrmann (gebaseerd op een wereldberoemde column van
Mary Schmich in The Chicago Tribune). Het nummer zit boordevol wijsheid en ik
beschouw het zo’n beetje als mijn levensfilosofie. Het bevat ook een passage
over het lichaam, en dat vind ik hier echt wel van toepassing:

Enjoy your body, use it every way you can

 Don’t be afraid of it,
or what other people think of it

 It’s the greatest
instrument you’ll ever own

Mooiere en positievere woorden om deze blogpost af te
sluiten had ik zelf niet kunnen bedenken!
Love, Josie xo