Tags

, , , ,

Op 4 oktober liep ik de Brussels
Half Marathon
voor de tweede keer – de vierde halve marathon op mijn
palmares. Als je weet dat Brussel ontstaan is op zeven heuvels, dan moet ik
niet vertellen dat ik afgezien heb op bepaalde stukken. Ik daag je uit om na 16K
lopen de steile Tervurenlaan naar boven te rennen zonder te hijgen met je tong
ei zo na tegen de grond. Maar ik heb toch vooral genoten, geluisterd naar mijn
leuke muziek en rondgekeken, want het parcours brengt je langs mooie plekken
waarvan je niet eens wist dat ze bestonden in onze mooie hoofdstad. Bruxelles ma belle, dat klopt echt wel
hoor. Tijdens het lopen heb ik aan niet veel gedacht. Maar daarna des te meer,
want bij het kijken naar de foto’s kwam ik uit op een aantal zeer wijze
levenslessen…



Never
stop smiling.
Hoe moeilijk ik het ook heb, ik probeer altijd
te lachen. Zelfs al heb ik pijn, een baaldag of ben ik stikkapot en heb ik er even
geen zin meer in. Ik ben een enorme positivo, maar denk niet dat ik mij nooit
eens slecht voel. Ik heb gewoon geleerd om altijd te focussen op het goede.
Vandaar dat ik na 20K met een very big
smile
op de foto sta, al had ik het toen knap lastig. Voor mij is dit het
beste bewijs dat lopen mij gelukkig maakt. En ook wel dat mijn glimlach van het
mooiste is wat ik heb 🙂


You’ll
never walk alone.
Ik liep deze halve marathon samen met mijn
vriend Pieterjan. Hij loopt veel sneller dan mij (hij is zo mogelijk nog een
grotere doorzetter) maar wilde graag met mij meelopen als “haas” om ervoor te
zorgen dat ik een mooie tijd behaalde. Ik liep met muziek (as always) dus we hebben niet met elkaar gebabbeld. Gezellig hé 🙂
 Maar
hij vroeg mij elke kilometer wel eens of het nog ging, en hij nam altijd water
aan de bevoorrading zodat ik niet hoefde te stoppen. Doordat hij de tijd in de
gaten hield en mij, zonder dat ik het zelf goed besefte, sneller deed lopen dan
ik anders zou lopen in m’n eentje, finishte ik in 1:55. Voor mij is dat een
supertijd, want de vorige keer in Brussel (2013) strandde ik op 1:58, en
tijdens mijn laatste halve marathon deze zomer in Torhout bereikte ik pas de
meet na 2:02. Toen liep ik alleen, en dat is voor mij het beste bewijs dat mijn
vriend het beste in mij naar boven haalt. Zonder hem had ik niet zo’n mooie
tijd kunnen lopen. Ik ben iemand die altijd denkt dat ze alles alleen kan, een
echte plantrekker. Meestal lukt het me wel, maar op sommige momenten moet ik
toegeven dat het met twee toch nog een beetje beter gaat. Weten dat er iemand
naast mij loopt die mij zal helpen wanneer het moeilijk gaat, dat is heel veel
waard – en dat geldt niet alleen op sportief vlak.


Wees
trots op wat je bereikt.
Van zodra ik de eindmeet had bereikt, werd ik
overmand door een enorm gevoel van trots. Op mezelf, en op Pieterjan om wat hij
voor mij had gedaan. Ik weet goed dat ik beter kan dan 1:55, en dat er vrouwen
zijn van mijn leeftijd die veel sneller lopen. Maar daar dacht ik op dat moment
niet aan. Want ik heb het toch maar mooi gedaan. Ik vind dat ik mezelf gerust
in de bloemetjes mag zetten voor zo’n mooie prestatie. Dat geldt ook buiten het
lopen: ik durf zonder blozen van mezelf te zeggen dat ik een superlieve mama
ben voor Emil, dat ik toch wel een aangename vriendin ben, dat ik goed ben in
mijn job, dat ik megagoed bezig ben met mijn bijberoep, en dat ik een leuke
blog heb. Tevreden zijn met alles wat je verwezenlijkt helpt je om zelfbewust
en vol vertrouwen door het leven te gaan. Dat is echt niet zo moeilijk.


Daag
jezelf uit.
Ik loop omdat ik het leuk vind. Om het wat
uitdagender te maken, stel ik mezelf geregeld een doel waar ik vervolgens
volledig voor ga. Ik loop het hele jaar door (ook in de winter en bij regenweer)
maar vanaf augustus ben ik gericht beginnen trainen voor die (toch wel zware) halve
marathon met het oog op een tijd onder de 2u. Lees: focus op lange trainingen
voor mijn uithouding, en af en toe een interval- en tempotraining om mijn
weerstand te verhogen. Mezelf richten op een doel, of dat nu op sportief vlak
is of niet, geeft zin aan mijn leven. En dat zorgt ervoor dat ik gelukkig word
en blijf. Dus het is bij deze nog maar eens bewezen: running makes me happy 🙂


Just
have fun.
Dit is misschien de belangrijkste les van al. Ja, lopen is lastig –
maar je krijgt er mooie spieren en een goeie conditie voor in ruil, dus je mag
niet verwachten dat je dat voor niks krijgt. En het is toch vooral dikke fun.
Als ik ga lopen of deelneem aan een running event, dan is nie neute, nie pleuje altijd mijn ingesteldheid. De dag dat ik
tegen mijn zin ga lopen, kan ik er beter mee stoppen. Plezier maak je zelf, dat
is heus niet zo moeilijk. Op een event als de Brussels (Half) Marathon hangt
enorm veel sfeer en daar word je als loper in meegesleurd. Als ik in mijn
eentje ga lopen thuis, heb ik vaak leute met wat ik zie rond mij: een grappige
hond, een komieke voorbijganger,… De kleine dingen dus, enjoy the little things. Zoals alle hierboven opgesomde wijsheden,
geldt deze ook keihard voor het dagelijkse leven – misschien nog wel het meest
van al. Het is trouwens het uitgangspunt van deze blog!

Het klinkt misschien allemaal een beetje “Bond Zonder Naam”, maar ik
vind het vooral zeer inspirerend. Lopen
is een levensles
, beste lezer. En dat zet mij aan om te blijven lopen. Always
harder, better, faster, stronger. Always on the run… for more happiness!

Love, Josie xo


Deze blog verscheen oorspronkelijk op Ladies Fun Sports.