Tags

,

De zomer, ik ben
er zo zot van. Om verschillende, vrij evidente redenen (zon! teensletsen! shortjes!
bbq!), maar de lange dagen zijn er
zeker één van. Want die bieden zoveel mogelijkheden. Meer tijd om te gaan lopen, bijvoorbeeld. In de herfst en winter
vind ik het niet erg om te lopen in de schemerdonker. Voor de pikkedonker pas
ik echter – ik ben niet bang, maar je moet het gevaar natuurlijk ook niet gaan
opzoeken, zeker als vrouw… Dat maakt dat ik van oktober tot maart “alleen maar”
kan gaan lopen tussen 7u en pakweg 20u. Op zich is dat tijd genoeg, ware het
niet dat ik tussen 7u30 en 18u30 op het werk (of onderweg) ben, zoals de meeste
mensen. Dan nog slaag ik
erin om tijd te maken om te sporten
. Maar in de zomer, wanneer de dagen
zoveel langer zijn, is het gewoon veel
makkelijker te plannen
. Mijn vriend is wat later thuis van het werk terwijl
ik eigenlijk nog een toertje wil gaan lopen? Geen enkel probleem, want ook na
20u kan ik nog perfect mijn loopschoenen aantrekken en een uurtje gaan rennen.
En als het te heet is om te lopen, zoals vorige week, dan sta ik gewoon extra
vroeg op om van 6 tot 7 te gaan lopen en intussen de wereld (en vooral alle koeien
en boeren in onze buurt) te zien ontwaken. Ik denk dat ik het jullie niet moet
vertellen, maar toch: I love love loooooove
it
!

Moeder ging weer ne keer gaan lopen…

Daarom heb ik niet getwijfeld om mij in te schrijven voor de
Midzomerrun in Brugge, die
woensdagavond plaats vond. Elke zichzelf respecterende stad organiseert
tegenwoordig wel een zomers loopevent. Ik koos voor Brugge omdat dat nu eenmaal
dicht bij de deur is en omdat ik na 8 jaar als inwoner van de stad er toch wel
een zekere band mee heb. Zeker op het vlak van lopen, want
het is in Brugge dat ik mijn “loopcarrière”, als je dat al zo kan
noemen tenminste, begonnen ben
. Eerst korte toertjes in het parkje vlak bij
ons appartement, vervolgens langere toeren op de vestingen rond de stad, tot op
het punt dat ik in 2013 klaar was voor mijn eerste halve marathon. Kortom,
in Brugge liggen my very running roots. En dat is toch iets speciaals.

Ik liep vorig jaar al de Midzomerrun mee. Het was toen echt
strontweer: massa’s regen, wind en ronduit koud. Geen ideale
loopomstandigheden, maar toch vond ik het de max. Dit jaar waren de weergoden
ons gunstiger gezind. Gelukkig was het niet meer zo heet als vorige week. Het
had best een paar graadjes warmer gemogen en een beetje zon was ook fijn
geweest, maar eigenlijk was het supergoed
loopweer
. Het had overdag geregend, en dat zorgde voor veel verse zuurstof in de lucht. Aan de start zagen we een
gigantische donkere wolk dichterbij komen en wat we vreesden werd
werkelijkheid: nog geen minuut na de start begon het te gieten en te drashen. Gelukkig duurde het maar een
minuutje of twee. Ik was goed nat, maar dat zorgde voor wat verfrissing en ik
had het gevoel dat het na de plensbui wat warmer werd.

Volledig uitgeregend na de Midzomerrun van vorig jaar… But so happy!
De 13 kilometer lange
toer
passeerde ei zo na aan mijn vroegere appartement. Het was superleuk om
nog eens te lopen langs de straten en wegen waar ik al die jaren mijn
loopschoenen op versleten heb, en waar ik een – al zeg ik het zelf –
topconditie heb opgebouwd. Samen met een paar duizend andere enthousiaste
sportievelingen liep ik van het wereldberoemde (ahum) Olympiastadium naar de
mooie Brugse binnenstad. Het was
intussen gestopt met regenen en we werden aangemoedigd door de Bruggelingen en
door veel toeristen. Vooral de Chinezen vonden zo’n massa lopers blijkbaar zeer
fascinerend en klikten erop los met hun camera. Enfin, dat is niet zo
verwonderlijk als je weet dat ze zelfs de Brugse vuilbakken (
I kid you not) het fotograferen waard
vinden.
 In ieder geval, zo’n late night run door
een stad
– het maakt echt niet uit welke – kan ik aan iedereen aanraden. Je
passeert door al die mooie straten en langs vele bezienswaardigheden waar je
overdag over de koppen moet lopen, maar ’s avonds is het lekker rustig en
sfeervol.

Echt lastig was het niet, maar dat is ook logisch als je
weet dat ik 3 weken geleden een halve marathon gelopen heb, wat nog eens 8 kilometer
erbij is. Toch merkte ik al vrij snel na de start dat het tempo van de lopers
vrij hoog lag, in vergelijking met andere loopevents waaraan ik al heb
deelgenomen. Blijkbaar veel goeie lopers, daar in Bruhhe! Het gevolg is dat ik
zelf ook vrij snel gelopen heb, met
een gemiddeld tempo van 5:26 minuten per
kilometer
, volgens mijn Garmin Forerunner. Dat is een strak tempo, want tijdens mijn halve marathon haalde ik “maar” 5:45
min/km.

Het ging dus vlot, behalve dat ik zo rond de 9de
kilometer plots pijn kreeg in mijn rechterknie. Ik verbeet de pijn en dat
werkte, want op 10 kilometer voelde ik het niet meer. Gelukkig maar, want als
fervent loopster is het mijn grootste
nachtmerrie om geblesseerd te geraken
(ik denk dat ik gek word dan!).
Volledig pijnvrij besloot ik om tijdens de laatste 3 kilometer nog een tandje
bij te steken. En zo finishte ik, na een eindsprint over het heilige gras van
de voetbalclub waarvoor ik niét supporter (ik ben van Gent afkomstig dus ja…)
maar die ik toch een warm hart toedraag omdat mijn wederhelft er zo’n hevige
fan van is (lees: om de goede vrede thuis wat te bewaren), na 1u13. Een puike prestatie, al zeg ik het zelf.

Met een tevreden gemoed zal ik het de komende weken een beetje rustiger aan doen met het lopen.
Enerzijds omdat ik volgend weekend op vakantie
vertrek. Ik ga daar wel blijven lopen, maar het zullen korte, veeleer
ontspannende toertjes zijn. Geen lange afstanden – dat zou ik ook niet kunnen
want we zitten op meer dan 1000 meter hoogte dus daar zijn inspanningen sowieso
al extra lastig (een soort “hoogtestage” eigenlijk). Op reis blijf ik sowieso
in beweging, want ik lig niet graag op mijn gat. We zitten in de bergen dus we
gaan sowieso veel wandelen, en zwemmen staat ook op het programma want
mijn mannen zijn waterratten. Zwemmen is trouwens iets wat ik weer wat vaker
wil gaan doen, omdat het een goede afwisseling is met lopen. Ik doe dat
supergraag, maar veel te weinig! In Brugge is er sinds kort een nieuw zwembad
met zeer ruime openingsuren. Ik ga er dus eens werk van maken!

Een andere, misschien wel belangrijkere reden om het de
komende weken wat rustiger aan te doen is het feit dat ik toch wel merk dat ik wat moe ben – al geef ik dat zelf niet
graag toe. Het is een druk loopvoorjaar
geweest; ik heb deelgenomen aan veel running events. De Ekiden in Gent, de Spartacus
Run, Dwars door Brugge, Kortrijk Loopt, de Ladies Fun Sports Run, mijn halve
marathon als kers op de taart en dan nog deze midzomerrun. Ik ben heel blij dat ik zoveel gedaan heb, en
vooral ook trots op mezelf. Maar
zoiets vergt natuurlijk wel voldoende training en voorbereiding, en dat voel
ik. Zeker omdat ik in maart ook veranderd ben van job (superleuk maar wel
aanpassen en dat vergt energie) en ik ook freelance veel opdrachten gedaan heb (ik
kan alleen maar dankbaar zijn dat mijn bijberoep zo goed “draait”). Het is nu
dus tijd voor een heel klein beetje gas
terug
… Vakantie, ik ben klaar voor u! 🙂

Hey halloooooookes vakantie!!


Ik schrijf zeer bewust “een heel klein beetje”, want vanaf
half augustus is het weer alle hens aan dek. Vanaf dan focus ik volop op mijn
volgende doel: de
Brussels Half Marathon
in oktober
. Toch wel een klepper van formaat, want wie Brussel een beetje
kent weet dat de stad en de groene rand allesbehalve vlak zijn. Een uitdaging
die ik supergraag aanga! Want, laat ons eerlijk zijn, altijd in je
comfort zone blijven is ook maar saai
hé?


Hebben jullie nog sportieve uitdagingen in het verschiet, of
andere, dat mag ook hoor 🙂


Love, Josie xo