Tags

,

Lieve
Miely,

Ik
schreef vorige week al een brief aan mijn 16-jarige zelf. Hoewel ik niet van
plan ben om hier een traditie van te maken op mijn blog (ook al is het wel eens
leuk en heb ik op die brief heel veel fijne reacties gekregen), toch maak ik graag een uitzondering voor jouw tweede verjaardag. Want dat is vandaag, op
vrijdag de dertiende zowaar. Laat mij maar onder honderd ladders lopen en een
heel nest zwarte katten strelen, het ongeluk kan mij vandaag écht niet raken.
Ik ben exact 2 jaar jouw mama en ik ben daar enorm trots op.

Kleine
lieve aap, toen je nog in mijn buik zat hebben je papa en ik een tijdje moeten zoeken
naar een leuke naam voor jou. Ik heb hem nog staan op mijn computer, de Excel-file
met de verschillende namen die we in gedachten hadden maar die het uiteindelijk niet haalden. Ik kan me nog perfect het moment voor de geest
halen waarop we besloten: het wordt Emil. Het was toen we op wandel waren in
Brugge, in de gietende November rain samen onder de paraplu, even een luchtje aan ’t scheppen
tijdens de grote schoonmaak van onze “rommelkamer” die we zouden transformeren
tot jouw kamer. Ik weet ook nog heel goed wat ik dacht toen ik je voor het
eerst vasthield op 13 februari 2013 omstreeks 18:30: dit is ‘em dan, mijn mooie stoere
Emil, ik kan me niet voorstellen hoe ik hem anders zou genoemd hebben. Wat ik
me toen echter nog niét kon voorstellen, is hoe goed die naam zou gekozen blijken
vandaag, op je tweede verjaardag.


Let’s analyze this!

De “E” van energie

Als foetus
was je al één brok energie, en dat is vandaag nog altijd zo. De gynaecoloog heeft
mij de term “wrikkelgat” leren kennen. Van het eerste moment dat ik je kon
vastnemen, heb ik ervaren wat zo’n wrikkelgat precies uitvreet. Wriemelen, wroetelen,
frunniken, frutselen, constant bewegen, niet stilzitten, altijd bezig zijn. Dat
heb je zonder enige twijfel van mij (zou dat eigenlijk erfelijk zijn?) en daar
ga je mij absoluut niet over horen klagen. Want met jou is er altijd leven in
de brouwerij! Meestal ben je supergoed gezind en het zonnetje in huis. Behalve wanneer
je een boterham met choco wil maar eerst één met kaas moet eten, wanneer je een petit gervaiske wil en er enkel fruitpotjes in huis zijn, wanneer je
naar Bumba wil kijken maar die gekke clown weer “ziek”, “aan ’t slapen”, of “naar
zijn werk” is, of wanneer je moet gaan slapen terwijl er bezoek is en er dus veel ambiance
in de keet heerst. 

Ik hoop dat je die onuitputtelijke energie van je nooit ofte nimmer verliest,
en dat je die net als je papa en ik zal kwijt kunnen in sport. 
De skischool staat sowieso al op het programma van zodra je daar de wettelijk toegestane leeftijd voor hebt. Ik ben er vrij zeker van dat je binnen de kortste keren veel beter zal kunnen skiën dan mij – al ga je daar nu ook weer niet zoveel moeite voor moeten doen… Ik heb een
voorgevoel dat ik je binnen een paar jaar zal mogen gaan inschrijven in de
atletiek-, zwem- of voetbalclub. Voor jou komen supporteren, komen kijken hoe
je je uitleeft en vrienden maakt: ik zou dat de max vinden! Maar lieve Miely,
zelfs als je je graag wil aansluiten bij het kinderkoor of de muziekschool, dan zal ik je even graag zien. Je zal altijd mijn supercoole vent zijn. (enkel als je besluit om het tot misdienaar te schoppen, dan zal ik mijn vetorecht gebruiken, ’t is maar dat je het weet)


De “M van mannelijkheid

Hoewel ik
zelf redelijk meisjesachtig ben en zweer bij high heels, girly kleedjes, nagellakjes en sjakossen à volonté, ben ik superblij dat jij een jongen bent. Je zit boordevol
testosteron en ik vind het zalig om te zien hoe je een echt “manneke” aan het
worden bent. Tuft er een tractor voorbij in onze straat (dat gebeurt dagelijks wel 20 keer), dan roep je met een diepe, luide stem: “oooooooooo, krakkoooooooo!” Als je All Bundy-gewijs schart aan je kruis, dan moedig ik je niet
luidkeels aan, maar ik hou je zeker ook niet tegen. In mezelf denk ik dan: way
to go baby boy, word jij maar lekker een echte vent. Zo’n vent die mannelijkheid uitstraalt en bij wie ik me veilig en beschermd voel. Een beetje zoals je
papa. 

Je hebt trouwens volledig dezelfde lichaamsbouw als die superdeluxe papa van jou – slanke gespierde
billen, een smal poepke – en ik hoop echt dat je met de dag meer op hem gaat
lijken (sssst, zeg dat niet te luid want dan gaat hij blozen). Maar mag ik je wel één iets vragen? Wil je alsjeblieft géén kettingske
dragen als je 16 bent? Zelfs al ben je dan redder aan zee en is dat “hip” in die
kringen… De meisjes zullen zo ook wel naar je toe komen, geloof me, met jouw
looks en charmes komt dat wel in orde. Ik kan nu al uren naar je
staan kijken als je in je bedje ligt te slapen omdat je zo mooi bent. Ik moet ervan profiteren nu ik
dit nog kan/mag doen, want op je 16de zal ik wellicht “persona non grata” zijn in je slaapkamer en zal een of ander meisje in mijn plaats je schoonheid liggen
bewonderen in je bed. Daar zal ik wel mee kunnen leven, denk ik. Ik hoop gewoon
dat we altijd een supergoeie band blijven hebben en dat ik een van de eersten
zal zijn aan wie je honderduit zal vertellen over dat meisje in kwestie. 



Ik hoop dat je je nooit
zal schamen voor mij of onder je stoel zal kruipen als ik je ergens kom ophalen.
Enfin, daar hoef ik me eigenlijk niet al te veel zorgen over te maken want je papa heeft
mij al ten zeerste duidelijk gemaakt dat hij altijd taxi voor je zal spelen op
fuiven en op café. Om dan zelf nog eentje te kunnen meedrinken uiteraard, dat
besef ik wel, maar wat kan ik daarop tegen hebben? Boys will be boys. Het is trouwens een van de
vele karaktertrekken die jullie twee gemeen hebben: jullie zijn allebei
supersociaal…


De “I” van interactie

Net als
je papa hou je van gezelschap. Je bent niet graag alleen en legt makkelijk
contacten. Iemand die je totaal niet kent zal je eerst even van kop tot teen
bekijken en dan denken: OK, weer een nieuwe vriend erbij, joepie! Weet je nog
die middag in die indoor speeltuin vorige maand, toen je van springkasteel naar
ballenbad naar speeltuig sjeesde? Jij voorop, en ik maar achter je aan crossen (met
mijn hoge laarzen aan, nu al genomineerd voor de misrekening van de eeuw) omdat een verantwoorde
moeder nu eenmaal moet zorgen dat haar kind geen speelaccident heeft terwijl ze
zelf rustig van een koffietje zit te nippen… Het was superplezant en op het
einde van de middag voelde ik mijn benen niet meer. Maar daarover
klagen? Bijlange niet! Ik heb het liever zo dan dat je de hele tijd aan
diezelfde benen hangt en niet in je eentje het springkasteel in durft, of dat
je je achter mij verstopt als we iemand zien die je niet kent.

Vandaag voer je al conversaties met een stoffen konijntje, met een pluchen luipaard en met god-weet-wat-nog-allemaal. Later zal je nog altijd praten tegen “nen hond met een strikske aan” gelijk we hier zeggen, zij het dan in de figuurlijke zin. Vraag maar aan je papa hoe je dat moet doen, hij weet er alles van en hij zal het je wel leren. Zelf ben ik
helemaal niet zo extravert en sociaal, en net daarom ben ik des te
trotser op jou, klein varken.


De “L” van liefde

De laatste
letter van je naam is eigenlijk die waar het allemaal om draait. Jij bent gewoon
de allerliefste. Voor mij, voor je papa, voor je twee onmisbare konijntjes. Voor meme,
pepe, oma, opa, meter, peter, nonkels en tantes. Voor de poedel die elke morgen
passeert langs ons huis om zijn piske te doen een beetje verder in de straat, voor elke boer in een tractor die je ziet rijden. Je bent
een lief knuffelbeest en als kwatongen zeggen “wacht maar, binnen een paar jaar
zal hij niet meer zo spontaan kusjes en knuffels komen geven” dan kan ik me écht met de beste wil van de wereld niet inbeelden dat het ooit gedaan zal zijn
met die liefde van jou voor mij.


Love is all I got
for you, Miely.
Jij
bent altijd in mijn hart. Meer nog: jij bént gewoon mijn hart, dat los van mij
rondloopt. Dat klinkt raar en vooral zeer melig (en ik ben normaal niet zo!), maar het is echt wel een feit. Een van mijn favoriete blogsters
verwoordde dit h
eel mooi. Ik kan je goed loslaten en geniet ervan als ik op
stap ben zonder jou. Ik durf er gerust voor uit te komen dat ik je op zo’n
momenten eigenlijk niet mis. Maar altijd draag ik je met me mee. I
k ben er
niet altijd voor je en ben vaak met mijn eigen dingen bezig, maar ik zie je
doodgraag. Liever dan wie of wat ook. 



Dat weet je wel, denk ik. Want ik
fluister het elke avond in je oor voor ik je in bed onderstop. Nu al 2 jaar aan
een stuk. En neen, ik kan me niet voorstellen dat je dat niet begrijpt.


Happy birthday
lieve prot. Vanmiddag neem ik een half dagje verlof om samen nog iets leuks te
kunnen doen. En morgen maken we er een knalfeest van, volledig zoals jouw naam
het voorschrijft!

Dikke zoen
van je mama x