Tags

“En, ben
je het al een beetje gewoon in de nieuwe woonst?”
is de vraag die mij zowat het meest werd gesteld de afgelopen maanden. Ik antwoord daar altijd vrij beknopt
op, gewoon omdat ik nogal straightforward en to-the-point ben. En ook omdat ik
die vraag nu eenmaal zeer eenduidig kán beantwoorden:

Ja hoor, alles super. Het went rap
hé. Ik voel me daar al vanaf dag één echt thuis.
Deze “ussie” nam ik op dag één. Ik weet het, we zien er moe uit, maar toch ook wel blij hé?
Ik had
het eigenlijk ook niet anders verwacht.
We kochten onze lap grond een 4-tal
jaar geleden, dus ik wist al geruime tijd dat ik ooit van Brugge naar Torhout zou
verkassen samen met Pieterjan (van Emil was toen nog geen sprake). En ik was er ook echt klaar voor, anno 2014. In de stad wonen – wij woonden op
2 minuutjes stappen van het centrum van Brugge – is heel leuk. Er moet
bijvoorbeeld nooit iemand BOB zijn bij het uitgaan, en je kan een “wandeling”
maken door de winkelstraat als je even niet weet wat gedaan. Veel mensen gingen
ervan uit dat ik, een shopaholic die graag veel leven rond zich heeft, niet zou
kunnen aarden op het platteland en dat ik zou vergaan door het gemis van de
stad…

Niets is
minder waar. Ik mis Brugge niet, écht niet. Ik ga nog steeds héél graag
winkelen en mijn kleerkast wordt regelmatig aangevuld, maar ik ga nu veel
efficiënter te werk in het plannen van shopping
sprees
. Trouwens, als ik voor mezelf shop ga ik toch meestal naar Gent
(naar
Het Paleis en Alternatief). Wat uitgaan betreft, gaan Pieterjan
en ik nog steeds even veel weg als vroeger – ik heb zelfs de indruk dat we nóg minder
thuis zijn want we snakken naar een weekend waarin we niks te doen hebben. Het
feit dat er een BOB moet gezocht worden als we weggaan is eigenlijk geen enkel
probleem, omdat ik sowieso zeer weinig drink (ik kan niet zo goed tegen alcohol).

Eigenlijk is er niet zo veel
veranderd. We kenden Torhout en de omgeving al, want onze (schoon)familie en
vrienden wonen er. Dus we hebben heus niet zo lang moeten wennen hoor.
Zelfs temidden van de verhuisdozen voelde den dezen zich al onmiddellijk thuis.

Akkoord, als we echt iets willen “doen” (zoals uit eten gaan, om maar iets te noemen) dan moeten we auto
nemen. In onze buurt valt weinig spectaculairs te beleven – maar laat
dát nu net de charme zijn.
We hebben een dorpskern met een bakker, een slager, een bancontact
en een volkscafé. Er is een kleuter- en lagere school en een leuke speeltuin. Vlakbij is een
groot bos waar ik kan gaan lopen en waar Emil zich kan uitleven. En met de fiets rij
ik in een kwartiertje naar Torhout-City via een mooi en rustig pad. Veel meer
moet dat toch eigenlijk niet zijn? Pas op, ik heb het nog altijd nodig om
geregeld eens in een stad te zijn, anders kwijn ik weg. Maar terwijl ik vroeger
bijna elke zaterdagnamiddag eens met de buggy “een toerke” – lees:
(window)shopping – ging doen door de winkelstraat (Emil kon toen nog niet
stappen dus hij rolde gedwee mee met mommy dear), geniet ik er nu enorm van om wat te wandelen op den buiten, naar het bos te gaan, te fietsen. Of gewoon thuis wat
te spelen met hem. Of te lezen, want hij zit in een enorme leesfase en daar kan ik als boekenwurm alleen maar blij om zijn. Ik geniet nu veel
bewuster van de (schaarse) momenten dat ik echt met hem kan bezig zijn (de
weekends dus). Dankzij ons nieuwe huis ga ik een klein beetje minder gejaagd door het leven, zo kan je het ook bekijken. En dat is een goede zaak want het was hoognodig, zoals je al kon lezen in mijn voornemens voor 2015.

Dát dus,
en ook het feit dat ik nu mijn boodschappen in een andere supermarkt doe, dat
Emil naar een andere crèche gaat (de beste van de hele wereld, trouwens) en dat
ik een andere looproute heb. Voor de rest is er bitter weinig veranderd. Verveling
nu ik niet meer in de stad woon? No way. Geen sprake van.

We hebben nu superveel ruimte in
vergelijking met ons appartement, Emil amuseert zich, we kunnen makkelijker
buiten… Alleen maar verbeteringen! Dus ja, alles gaat goed in ons nieuwe huis.



Openheid, veel licht, heerlijke rust… I really love this place!

Dat ik me
niet verveel, wil niet zeggen dat ik niet nog boordevol plannen kan zitten.
Want het is een
feit: nu we volledig gesetteld zijn en ons huis perfect bewoonbaar is, is het tijd voor
alle “kleinere” werken: terras en tuin aanleggen, allerhande schilderwerken,
verdere decoratieve inrichting. Voor mezelf heb ik nog een aantal “projectjes” op til staan.
Beginnen wil ik met Emils kamer en een “home office” voor mezelf, omdat ik als zelfstandige in bijberoep vaak thuis werk en ik graag mijn eigen plekje heb. Op Pinterest
deed ik al veel inspiratie op voor creatieve, originele inrichtingen die zelfs voor iemand ik, een dikke nul in knutselen en DIY, haalbaar lijken:


Voor onze
inkomhall en woonkamer zoek ik een mooie, originele muurdecoratie. En mijn ultieme droom is een book wall in onze woonkamer voor mijn dierbare boekencollectie. Ook hier
doet Pinterest mijn hartje vaak sneller slaan…


We hebben nog veel werk hoor,
vooral veel van die kleine dingen. Maar we hebben tijd, en voor mij is het nu al supergoed.
Ik voel me perfect thuis. Maar alles kan beter hé!


Dat ik
doodcontent ben ik mijn nieuwe huis, wil niet zeggen dat ik niet
gebleit heb bij het afscheid van ons appartement. Aan de vooravond van de
verhuis, na een laatste dag kuisen in het nieuwe huis, zat ik alleen in mijn
auto van Torhout naar Brugge, voor de laatste nacht in onze oude stek. Ik heb toen stilletjes zitten wenen achter mijn stuur omdat ik echt besefte wat voor een mooie thuis, met
heel veel herinneringen eraan verbonden, ik zou achterlaten
… Ik schreef diezelfde avond nog deze blog daarover.

Tegelijk
wist ik ook dat ik het appartement zou inruilen voor iets veel beters.
Op
de radio speelde toen het nummer “Sovereign Light Café” van KeaneI’m going back to a time when we owned this town…
Een van nostalgie doordrenkt nummer
dat mij voor altijd zal bijblijven. Dat café waarvan sprake in het refrein kan je een beetje beschouwen als
ons metaforische huis. En dat huis, en die buurt, daar is mijn hart anno 2015. Daar kijk ik vooruit naar al het leuke dat ons ongetwijfeld nog te wachten staat…


Home sweet home. Thanks for
asking.


Lots of
love, Josie xo