Tags

Het is weekend, tijd voor een korte mijmering…

Ik ben de afgelopen week 3 dagen thuis geweest om voor mijn zoontje
te zorgen. Hij zit/zat met een oorontsteking, maar is intussen aan de beterhand –
ik voorspel dat hij maandag weer in staat zal zijn om naar aloude gewoonte de
crèche op stelten te zetten. So no need to worry 😊


Ik vind mezelf geen
typische moederkloek
. Ik zie mijn kind doodgraag maar ik ben veel meer dan
enkel mama. Ik ben ook een vriendin, dochter, collega, blogster, loopster,…
Mijn leven staat voor een heel groot deel in het teken van die kleine aap, maar
is nog zoveel meer daarnaast. Ge
kent dat wel hé.


Van dinsdag tot en met donderdag was ik fulltime mama voor
dat kleine ziekje en heb ik mijn werk, freelance jobs en andere activiteiten
bewust naar het achterplan verschoven. Omdat
ik dubbel zo hard besefte dat ik echt wel “mama” ben.
De pediater, aan wie we
verschillende bezoekjes gebracht hebben, drukte mij telkens met de neus op de
feiten. “Mama, nu mag je zijn handjes vasthouden.” “Mama, troost hem nu maar
een beetje hoor.” “Alles goed begrepen, mama?” Yep, that’s me. Zijn mama. Zijn lieve mama – ja, ik durf
dat zeggen.


Mijn zoon, die anders zo stoer en zelfstandig is en het liefst
van al rondcrosst en de wildebras uithangt, heeft mij keihard nodig gehad tijdens zijn zieke dagen. Als hij wakker werd,
zich niet al te best voelend, en alleen maar kon roepen “mamaaah”. Als hij
weende van de pijn in zijn oortjes en hulpeloos zijn armpjes uitstak om
opgepakt en geknuffeld te worden. Als hij flink aan ’t spelen was en plots niet
meer kon, waarna hij zich lekker in de zetel kwam nestelen bij mij. Op zo’n
momenten besefte ik dat dat kleintje nog zo afhankelijk is van zijn mama.

Toen hij weende van de pijn kreeg ik soms tranen
in mijn ogen omdat ik er niet tegen kan dat hij zich slecht voelt. Maar stiekem
heb ik ook genoten van de vele knuffels
en moeder-zoon momentjes
. Omdat ze mij eens te meer doen inzien dat ik,
samen met zijn papa, de allerbelangrijkste
persoon
ben in zijn leven – hoe graag hij ook gezien is door familie, bij
vrienden, in de crèche. Mama en papa zijn, dat maakt jou superbelangrijk in dat
mensenleventje vanaf het prille begin.


Ik kan met 100% zekerheid zeggen dat dat altijd zo zal
blijven. Mijn mama is de belangrijkste vrouw in mijn leven. Vrouwen die zeggen dat
hun mama hun beste vriendin is, daar ga ik niet mee akkoord. Mijn mama is nog
zoveel meer en ik heb haar vandaag nog altijd even hard nodig als toen ik een
klein meisje was. Mijn papa heb ik 14 jaar geleden van de ene dag op de andere moeten
afgeven. Hoe ouder ik word en hoe meer belangrijke gebeurtenissen er plaatsvinden
in mijn leven, hoe vaker ik denk: verdorie, hier had je bij moeten zijn papa, ik
had je trots kunnen maken of je hulp kunnen gebruiken. Het feit dat je iemand nodig hebt, besef je vaak pas ten volle als die
persoon er niet meer is.
Da’s misschien een beetje pijnlijk, maar het hoeft
geen reden te zijn tot depressiviteit. Want daar is niemand mee geholpen, toch.


Mijn zoon, de guitige sloeber, beseft bijlange nog niet hoe
belangrijk zijn papa en ik zijn voor hem. Dat hoeft ook niet, laat hem maar
zorgeloos peuteren en later puberen. Maar
ik wéét dat het zo is en zal blijven, en daarom vond ik het
belangrijk om er de afgelopen dagen te zijn voor hem.
Ook al lag er een
hoop werk te wachten en stonden er veel andere to do’s in mijn agenda. I stood by my man. Omdat dat hetgeen is
wat ik ook van mijn eigen ouders verwacht.


Niet toevallig schreef ik exact één jaar geleden een blog met min of meer dezelfde titel. Jeleest hem hier. In sé komt deze post op hetzelfde neer: waar ik ook ben, wat ik ook doe, waarmee ik ook bezig ben, ik zal er
altijd zijn voor die kleine lieve man.


Het is ook niet toevallig dat ik hier vandaag over mijmer. Allerheiligen
is zo’n dag dat ik willens nillens terugdenk aan alle mensen waarvan ik hield
en die er niet meer zijn. In de eerste plaats is dat mijn eigen papa. Maar het
is zeker geen depri dag, ik denk terug aan vele mooie herinneringen samen met mensen
die ik graag zie. Gewoon samen zijn, koffietje drinken, een wandeling maken in
het herfstzonnetje… Ik wens jullie allemaal een even mooie zaterdag en een fijn
weekend toe!

Lots of love, Josie