Tags

,

Dit weekend las ik eindelijk het boek uit waarin ik al sinds het begin van de zomer bezig was – tijdsgebrek, you know. Het gebeurt niet zo vaak dat een boek mij volledig van mijn sokken blaast (deze deed het wel al, en ook deze en deze) maar met “De Interessanten” van Meg Wolitzer was het toch weer van dattem.

Wat.
Een.
Schitterende.
Roman.

“De Interessanten” is een breed opgezette, lijvige (maar laat je vooral niet afschrikken door de 475 pagina’s!) Amerikaanse roman die een groepje jongeren in New York volgt op hun weg naar de volwassenheid. Het verhaal start in de zomer van 1974, wanneer de 15-jarige outsider Julie Jacobson via een beurs kan deelnemen aan Spirit-in-the-Woods, een zomerkamp voor rijke, artistieke kinderen. Ondanks haar gewone afkomst en haar gebrek aan talent wordt ze opgenomen in een bijzonder groepje van vijf vrienden die zich De Interessanten noemen. Zo is er Ethan Figman, niet echt een knapperd maar met een uitzonderlijke gave voor het maken van animatiefilms. Het muzikale talent is Jonah, de zoon van een bekende folkzangeres, en Cathy is de supermooie danseres. Top-of-the bill zijn zijn broer en zus Goodman en Ash Wolf. Zij zijn allebei mooi, aristocratisch en afkomstig van een rijke New Yorkse familie. Julie raakt betoverd door de sfeer en de mensen van het kamp. Ze transformeert en wordt Jules.

De roman volgt de jongeren tot in hun later leven. Elk leidt zijn/haar eigen leven en maakt eigen keuzes. Ondanks alles blijven ze contact houden. Ergens vind ik dit verhaal zeer herkenbaar en zet het me aan het denken, want ik heb ook een groepje van een 8-tal vriendinnen die ik al ken sinds de lagere/middelbare school. Ook wij houden vandaag nog steeds contact en zien elkaar vaak (en we zijn van plan om dat te blijven doen tot we grijs en versleten zijn). Ook in mijn eigen “kliekje” merk ik dat we allemaal ons eigen leven leiden, met onze eigen waarden en keuzes. Soms sta ik niet volledig achter wat een van mijn vriendinnen doet, en vice versa waarschijnlijk ook. Maar ondanks al onze verschillen blijven we enorm aan elkaar gehecht en weten we dat we altijd op elkaar kunnen rekenen. No matter what*. Ik vind hier veel van terug in “De Interessanten”, en dat is wellicht een van de redenen waarom ik het boek zo graag heb gelezen. Want een boek waarin je een stuk van jezelf terugvindt, dat is per definitie een goed boek, toch?

Verder leest de roman gewoon bijzonder vlot. Er zit ook veel humor en ironie in. Hij doet mij een beetje denken aan “Vrijheid” en “De Correcties” van de Amerikaanse auteur Jonathan Franzen. Het boek werd door The New York Times volkomen terecht geselecteerd als een van de 100 notable books of 2013.

Zijn er mensen die het boek al gelezen hebben? Wat vonden jullie ervan?
Wie het nog niet gelezen heeft en zin heeft in een ontspannend, meeslepend verhaal: lees “De Interessanten” en ik zweer je dat je het je niet zal beklagen! Ik heb zelf wel spijt dat ik het niet in het Engels las, want een vertaling is toch net iets anders dan de originele versie. Ik heb mezelf dan ook voorgenomen om vanaf weer wat meer in het Engels te lezen.

Happy reading!
Josie xo
* Over mijn eigen vriendinnenbende schreef ik trouwens vorig jaar deze post. Herkenbaar voor iemand?