Tags

,


Deze week staat mijn favoriete radiostation Stubru volledig in het teken van “De Vijf Van De Jaren ’90”. Lees: vijf heerlijke dagen vol nostalgie naar – gotta admit – intussen reeds vrij lang vervlogen tijden. Ik moet toegeven dat ik het soms wel eens gehad heb wanneer op andere radiozenders de zoveelste nineties week afgetrapt wordt met als kers op de taart een bijhorende “top zoveel”. Dezelfde reserves had ik toch wel een beetje over deze #vandejarennegentig op Stubru, maar vanaf maandagochtend in de auto op weg naar het werk was ik volledig mee, net zoals deze leuke blogster. Couldn’t wish for a better start of the working week!

Geboren in het Jaar des Heren 1983, heb ik het grootste deel van mijn kindertijd en jeugd doorgebracht in da nineties. Ik was een van die vele meisjes die rondslenterden in een veel te spannende stretchbroek in twijfelachtige combo met een oversized T-shirt, liefst met gekke print of in één of ander fel kleurtje. Aan mijn voeten droeg ik superhippe doch comfortabele Kickers (Dr. Martens waren not my piece of cake), op een bepaald moment paradeerde ik met een megatrendy “Rachel” kapsel (dat ik uiteraard nieé deftig kon onderhouden, of wat had je gedacht?) over de speelplaats en in mijn mond droeg ik trots mijn “blokskes” om mijn scheve tandjes een beetje rechter te krijgen.* Ow yeah, ik ben een kind van de jaren ’90 and I’m proud of it!
* Ik hoor het jullie al denken… Ik zou hier inderdaad een verduidelijkende foto kunnen plaatsen maar helaas doet de scanner het niet.

Luisteren naar de radio brengt deze week dan ook veel supersweet memories back to life. Ik ben een enorme muziekliefhebber; muziek is voor mij onlosmakelijk verbonden met belangrijke momenten in mijn leven. Voor de negentiger jaren betekenen dat vooral veel opborrelende anekdotes over memorabele belevenissen met mijn allerbeste schoolvriendinnen en dolle scoutsavonturen, want dat waren in die tijd mijn hoofdbezigheden. En ook soms een beetje LDVD, al stelde dat in die tijd nog niet veel meer voor dan een beetje kalverliefde en krokodillentranen. En oh ja, ook MTV mag ik niet vergeten. Uuuuuuuuren heb ik daarnaar gekeken. En maar stiekem dromen om er net zo te kunnen uitzien als lovely VJ Cat. Oh Cat, where art thou now?

Ik heb uiteraard Mijn Hoogstpersoonlijke Vijf Van De Jaren ’90 ingezonden naar Stubru, in de vurige hoop ze  alle vijf te horen passeren morgen tijdens de finale Top 99. Zeker luisteren want het zal de moeite zijn, zeg ik u! In afwachting deel ik graag mijn 5 favorieten met jullie. Ik vond het een enorm moeilijke keuze, want er zijn massa’s keigoeie nummers voortgebracht in de nineties. Maar ik heb toch een verdienstelijke poging ondernomen, I hereby proudly present:

1. Daft Punk – Da Funk (1995)
Toen al veranderde alles wat het geniale gehelmde Franse duo aanraakte in puur goud. En dat is vandaag de dag niet anders. Da Funk werd door de vernieuwende sound, het aanstekelijke ritme en de orginele clip een instant klassieker en een bom op élke dansvloer. Formidable!


2. Anouk – Nobody’s Wife (1997)
Confession: ik had in die tijd een videocassette in de schuif onder de TV liggen waarop ik van MTV al mijn favoriete clips opnam. Uiteindelijk is die cassette volledig kapot gegaan omdat ik veel te veel had teruggespoeld naar één clipje. Dit met name:


Mijn stem, die was trouwens ook behoorlijk kapot van continu mee te brullen met dit zalige nummer. Allez, “was”, ik doe dat vandaag de dag eigenlijk nog altijd hoor… Girl power pretty please! In dezelfde categorie “wijven met ballen” had ik trouwens ook Alanis Morrissette (Ironic), Meredith Brooks (Bitch) of Nathalie Imbruglia (Torn) tot opperchick kunnen kronen. Of The Spice Girls, waarom niet, want in het diepst van mijn gedachten durfde ik mezelf al eens Baby Spice wanen met een schattig roze kleedje en twee staartjes in mijn haar. En ik ben zeker dat ik niet de enige was! Of die blonde met haar krullen van Steps van het legendarische “5, 6, 7, 8” (da danske!). Maar genoeg bekentenissen afgelegd nu… Over naar nummer 3!

3. Hanson – Mmmbop (1997)
Nee jong, ik schaam mij daar niet voor. Echt niet. De gasten van Hanson, die konden mij gewoon keihard krijgen. Liefst Isaac, de middelste van de drie. Maar als die niet wou, dan was ik met de rest ook content hoor. Een nummer dat voor mij onlosmakelijk verbonden is met mijn CM-kamp naar Zwitserland in het gezelschap van mijn vriendinnetje dat nu het meetje is van mijn zoontje, waar is den tijd…


4. The Verve – Bittersweet Symphony (1997)
Violen heb ik altijd slaapverwekkend en saai gevonden. Nu nog trouwens. Behalve die van The Verve. Daar kon ik naar luisteren, luisteren en blijven luisteren. Tot ik erbij in slaap viel.


Van violen gesproken, ook “Suds & Soda” (1992) van dEUS is en blijft onverslijtbaar. In de auto na een lange werkdag of gewoon bij een dipje: keiluid S&S opzetten always does the trick for me! Ook al vind ik Tom Barman eerder van het kwallerige type, maar dit geheel terzijde.

5. The Prodigy – Firestarter (1996)
The Prodigy, met de crazy Keith Flint als meest kleurrijke en opvallende figuur, was een band die mij enorm fascineerde. Wat zij deden, dat had ik werkelijk nog nooit gehoord, gezien of meegemaakt. “Firestarter” is een groot monument in de muziekgeschiedenis, “Breathe” had een superwijs goor clipje (nogmaals: leve MTV!) en “Smack My Bitch Up” was héérlijk provocerend.


Net uit de boot gevallen: “Don’t Speak” van No Doubt, “Glycerine” van Bush (Gavin Rossdale is tegenwoordig trouwens nog zoveel knapper dan toen!), “Bullet With Butterfly Wings” van Smashing Pumpkins, “Pure Shores” van All Saints (I loved die engelenstemmen in combinatie met de gedachte aan hunk Leo DiCaprio in “The Beach”) en “Alane” van Wes, het oh zo aanstekelijke nummer over onze Jean-Marie Pfaff en Willy Sommers 🙂

En ik ben zeker dat ik er nog zoveel vergeet! Wat waren jullie favorieten uit de jaren ’90? Let me know!

Lots of love, Josie xo