Tags

, , , , ,

Lieve lezer, er moet me iets van het hart. Ik zit ergens mee.

Tijdens mijn wandelingen door de Brugse winkelstraten lachen de
nieuwe collecties mij toe met hun frisse kleurtjes en vrolijke motiefjes. En
dan krijg ik stress. Stress van het
goede soort, welteverstaan
, as in:
hoe ga ik in godsnaam ooit van al dat lekkers in de etalages een long- en (oh
the horror!
) een shortlist kunnen opstellen? Mijn portemonnee laat tot op heden
helaas niet toe om integrale collecties aan te schaffen, but I’m very busy dreaming of a better world… 


Van zoete pastelgekleurde dromen
gesproken, ik diep mijn überlovely
mintgroen kleedje op vanuit de krochten van
mijn garderobe omdat ik volop aan het dromen ben van gelegenheden om het te
kunnen dragen in de niet-zo-verre toekomst. Colorblocking-gewijs in combo met
mijn favoriete roze pumps, of course.

Showgirls Paris, bij Alternatief Gent


Mijn kersenpitje, alom geprezen hier op mijn blog, blijft mijn
favoriete slaapattribuut, maar ik moet toegeven dat ik er soms een beetje mee
lig te zweten. Wanneer ik dan na een zweterige nacht opsta (in de week is dat
bij mij om 6u, omdat ik zot ben) is het al een beetje licht en ook wel vrij
lawaaierig. Lawaai van het goede soort,
welteverstaan
, as in: de
vogeltjes die al stilletjes aan het kwetteren zijn. En als ik ’s avonds na een
werkdag naar huis rijd, dan is het nog altijd een beetje klaar en zijn
diezelfde vogeltjes aan hun laatste fluitconcert van de dag bezig.


Van aangename
geluidsoverlast
gesproken, er zijn dagen dat ik wel twintig keer Madonna’s “La
Isla Bonita” opleg. Gewoon, omdat het kan. Hetzelfde met deze heerlijk zonnige
oorwurm


Als ik met de auto aan het rijden ben, krijg ik soms tranen in de
ogen. Traantjes van het goede soort,
welteverstaan
, as in: het is
winter, ik heb dus niet altijd mijn zonnebril bij me, en als de zon fel schijnt
dan prikt ze in mijn ogen. Tegenliggers zouden kunnen
denken dat ik een potje
aan ’t bleiten ben achter mijn stuur terwijl ik eigenlijk voortaan slimmer moet
wezen en het hele jaar rond die zonnebril in de auto moet leggen als standaard accessoire.

Amai mijn ogen
 
Ik klop overuren. Overuren
van het goede soort, welteverstaan
, want ze spelen zich af in de badkamer,
een van mijn favoriete plekjes thuis. Daar soigneer ik mijn benen nog meer dan
anders omdat er in mijn hoogstpersoonlijke lalaland
een ongeschreven wet is die zegt dat er vanaf 1 maart geen broekkousen meer
gedragen mogen worden. Zelfs geen transparante nylons. Ik kan me met die wet
best verzoenen hoor, want ik zie panties hoofdzakelijk als een noodzakelijk
kwaad, zijnde de remedie tegen mijn koukleumerigheid. Daarnaast vervang ik mijn
donkere nagellakjes stilaan door hun fleurige broertjes en zusjes (roze,
knalroze en nog knaller roze, what else?) en plan
ik een afspraak bij de
pedicure om mijn poezelige voetjes, die ik liefkozend “varkenspoten” noem en
liever niet zelf onder handen neem, eens een goeie beurt te geven en volledig pump, peeptoe & sandal-proof te maken.
Voor wie het nog niet doorheeft, zal ik maar meteen al mijn kaarten
op de tafel smijten: ik zit met de
kriebels.
Lentekriebels,
welteverstaan
, van het type last
night I dreamt of San Pedro
en dag en nacht droom ik van een mooie lente.
Vorig jaar hebben we er héél lang op moeten wachten. Dat herinner ik mij nog
goed want ik zat thuis met mijn pasgeboren baby en de lentewandelingen die ik gehoopt
had te maken tijdens die drie maanden heb ik noodgedwongen moeten vervangen
door tochten met de buggy al ploeterend door de sneeuw. Maar ik ga daar geen
klaagzang over aanheffen want we hebben nadien wel een hele mooie zomer gehad.
Mijn punt is gewoon: laat de
lente dit jaar maar mooi op tijd beginnen
. Ik weet het, kwatongen en mensen
die iets minder positivo (of naivo,
zo u wilt) zijn dan ikzelf beweren: we hebben nog geen echte winter gehad, dus zet
nog maar niet te veel je zinnen op de lente. Ik wéét dat wel hoor. Net zoals ik
weet dat we onze skireis nog te goed hebben, en bij ski hoort nu eenmaal koude,
sneeuw en mijn verkleumde vingers, tenen en neus opwarmen aan het haardvuur met
een stevige Génépi erbij. Maar niks belet de weergoden om het in de Franse
Alpen nog een tijdje stevig te laten winteren en hier in onze contreien alvast
wat lente in het rond te strooien.
Nu
bijvoorbeeld
. Ik ken alvast één iemand die er klaar voor
is. En deze beauties ook wel denk ik…
Give a girl the right pair of shoes and she can conquer the world… 
 
Nog iemand die met de kriebels zit? Let’s share them!
Love, Josie xo