Tags

, , , , , ,

Leraars
hebben zo’n 14 weken per jaar vakantie. Schoenenverkopers komen
massaal veel blije vrouwen onder ogen in hun schoenenparadijs. Tuinmannen, die werken elke dag buiten in de vrije natuur.
Een boekhandelaar zit dan weer constant met zijn neus in die overheerlijke
boekengeur. En een setmedewerker van Grey’s Anatomy is een gelukzak omdat hij
zich dagelijks kan vergapen aan de McDreamy’s & McSteamy’s van deze wereld. En zo zijn er nog wel
een aantal beroepen met heel leuke “extralegale” voordelen.

Ook het
moederschap, dat veel meer is dan een full-time job, brengt verschillende perks met zich mee. Tot dat besef kwam
ik toen ik het afgelopen weekend met PJ en Emil op het speelpleintje in de
buurt was. Emil is nu nog wat klein en we beperken ons voorlopig tot hobbelpaardjes en zo, dat is voor hem al een
groot feest. Maar als hij wat groter is en op de schommel en de glijbaan kan,
reken dan maar dat ík er als de eerste zal bij zijn om hem te vergezellen. Da’s zo een van die vele voordelen van mama
zijn, dat je opnieuw sans gêne alles kan doen wat je zelf deed als kind.
Zo
van die dingen die je ook wel kan doen zόnder kind, daar niet van, maar dan
word je toch altijd een beetje scheef en meewarig bekeken.



Achter de camera – someone’s gotta take that picture after all – zat ik lustig mee te wippen. Als het kleinste kind in heel het park, jawel.



Met de
Duplo-blokken een kasteel bouwen, is ook een van die dingen die ik nu met recht en reden kan doen, zijnde ter animatie van mijn kind. En ik kan niet wachten tot
de Lego’s en Playmobils, zorgvuldig bewaard door onze mama’s, van de zolder
mogen komen. Leute dat mijn broer, zus en ik daar vroeger mee gehad hebben! Ik
kijk ernaar uit om al die kindertijdnostalgie nog eens opnieuw te beleven. Om dezelfde reden vond ik Emils eerste sinterklaasfeest een aantal
weken geleden ook superleuk
. Oké, ik was vroeger niet zo’n grote held als
het op de Sint aankwam (mijn mama kan er hele boeken vol over schrijven) en ik stond vrijwel altijd met een rooie kop en
betraande ogen op de foto’s, maar toch had die periode iets magisch voor mij.
Bij de intrede van de Sint dit jaar, met mijn kleine prot in mijn armen,
beleefde ik de magie van weleer opnieuw. En zoals je kan zien aan mijn gezicht
heb ik mijn angsten vol-le-dig overwonnen:
 
Yet another perk: gekke bekken trekken. Ik deed het vroeger al heel vaak; ik denk dat
PJ en ik intussen al over een uitgebreid arsenaal aan foto’s beschikken die
kunnen geklasseerd worden als “onnozele totentrekkerij”. Sinds ik mama ben, doe
ik het nόg meer, om de simpele reden dat ik mijn zoon met een dwaze toot altijd
kan doen schaterlachen, zelfs als hij het eventjes héél moeilijk heeft. Ik hang
dus de onnozele taart uit gewoon omdat het mijn dekselse plicht is als mama. Of
wat dacht je?
 
Babyfood, nog zoiets leuks. En daarmee bedoel ik niet die stinkende
poedermelk, maar wel de lekkere papjes die ik maak voor mijn zoon en waarover
ik het eerder al had in deze blogpost. Betterfood, fruitpapjes, wortel- en andere overheerlijke zelfgedraaide pureetjes… Mama zijn vind ik behoorlijk lekker! Als ik alleen thuis ben
durf ik zelfs mijn eten al eens te blenden in de Babycook. Crazy me? Maybe, but
it’s oh-so-yummie!
Jaja moeder, ’t is al goe… Ge krijgt er dan ook eentje!
Profiteren
van de dutjes die je baby overdag doet om zelf ook een verkwikkend tukkie te doen, dat is
wellicht ook een van de voordelen van het moederschap. Maar niet voor mij, want
ik ben niet gemaakt om overdag stil te zitten (al zou ik het soms beter wél
eens doen hoor). Wat ik dan wél weer als
een awesome perk of motherhood
beschouw is dat het je een extra excuus geeft om te gaan winkelen
. Manlief
mag dan wel zijn wenkbrauwen fronsen als jij voor de tiende keer in één maand zegt dat
je gaat shoppen omdat je godbetert niks hebt om aan te doen. Maar als je zegt dat het
voor de kleine is, dan zal hij geen verweer geven. Dat arm schaapje moet er
toch warmpjes bij zitten voor de winter, zeker? Trouwens, voor wie zich zorgen begint te
maken dat ik op de rand van een faillissement zou staan omdat ik het wel héél
erg vaak over winkelen en mijn visakaart heb: wees gerust, ik koop geen dure baby stuff. Hema en
H&M, afgewisseld met af en toe eens een wat duurder kwaliteitsstuk, is goed
genoeg voor mijn coole boy. De streepjestrui van de Hema vind ik bijvoorbeeld
een echte topper, in alle maten!
Heil Hema! Omdat leuke babykleertjes helemaal niet duur hoeven te zijn!

Oh en voor ik het vergeet: als je met een baby
op stap bent, is iedereen op slag een stuk vriendelijker
. Waar ik in mijn
pre-mama-bestaan nog mijn mooiste glimlach moest bovenhalen om overgelaten te
worden op een drukke baan, volstaat het om daar nu gewoon met mijn buggy te
gaan staan (en OK, ik zal het maar toe geven, af en toe een beetje te staan pruilen). In de supermarkt heb ik altijd enorm veel aantrok van ouwe wijvekes
die eens koetchie-koetchiegewijs dat lekkere brokje vlees in mijn winkelkar
willen bewonderen (ik vind dat niet altijd even leuk maar voor de lieve vrede blijf
ik toch lachen). Een jengelende, hyperactieve baby die het zitje van de kar beu
is en dat overuidelijk laat merken doet trouwens wonderen om voorrang te
krijgen aan de kassa. Je ziet, een rustige baby is niet altijd voordelig!

Je zou dus kunnen concluderen dat ik zelf nog een klein kind ben, een shopverslaafd klein kind dan nog. Dat ik een beetje van een profiteur ben, dat ook. En, most importantly, dat ik van al die zaken enorm geniet.
Al die voordelen van het moederschap bieden compensatie voor als het
eens wat minder gaat.
Bijvoorbeeld als ik overdag een beetje moe rondloop omdat mijn zoon ’s nachts
wakker geworden is van zijn eigen gehoest en daarna ocharme de slaap niet meer kon
vatten. Of als ik ’s avonds/’s nachts te laat in bed kruip en Emil ’s morgens al héél vroeg zin heeft om te beginnen vertellen. Of als ik mij rustig in de zetel wil nestelen
met een boekje nét op het moment dat onze kleine meneer geen zin meer heeft om
alleen te spelen en beslist heeft dat mama mee op het tapijt moet komen liggen. En wel nu! Meteen!!

Maar dat is
allemaal klein bier vergeleken met wat ik ervoor terugkrijg in de hierboven beschreven zogenaamde “extralegale” voordelen. En vooral ook in natura, zijnde honderdduust big
smiles en bakken liefde van dat kleine mormel. 
En dat het verdorie wederzijds
is.


Ik ben absoluut niet van plan om ooit huismama te worden… Maar als ik het zo bekijk, dan denk ik wel dat het moederschap de beste job ter wereld is 🙂

 
Love, Josie xo