Tags

, , ,

Ik woon nu bijna 7 jaar in Brugge als Gentse
inwijkelinge.
Enfin,
om correct te zijn moet ik zeggen: I’m
from Destelbergen
. Maar vermits daar geen hol te beleven valt eens je je
kindertijd gepasseerd bent (de glory days
van de befaamde Bocaccio are loooong gone), heb ik heel veel tijd doorgebracht
in de bruisende Arteveldestad. Ik ging er naar de lagere school, het
middelbaar, het unief. Ik beleef(de) er legendarische avondjes uit met mijn
vriendinnen. Ik ging er shoppen, en dat doe ik tot op heden nog steeds op mijn vaste adresjes. En ik ben een Buffalosupporter in hart en nieren (al ken ik
eigenlijk nul de botten van voetbal
en doe ik het gewoon om er PJ, een fervent FCB-aanhanger, mee tegen de schenen
te schoppen, sympathiek als ik ben
J).

Om maar
te zeggen: ik ben trots op mijn roots,
en geen klein beetje
. Gent is de stad van mijn hart, de stad waar ik me na
al die tijd in Brugge nog steeds 100% thuis voel. Telkens als ik de snelweg
afrij aan de Zuid, voelt dat voor mij
een beetje als thuiskomen. I
Gent, en klaarblijkelijk ben ik niet de enige die er zo
over denkt:

Mee mijne vlieger, en zijne steert, hij goat omhuuge, ’t es ’t ziene weerd… 🙂


Het hoeft dus niet te verwonderen dat ik nog
veel tijd doorbreng in de Stroppenstad
. Ik
spreek er maandelijks af met mijn allerliefste bavotrutten, ik ga er op tijd en
stond mijn boekje (en visakaart) stevig te buiten in mijn favoriete shops, en
uiteraard zijn er ook veel (al mogen dat er altijd meer zijn maar het is agendagewijs
soms moeilijk, helaas) bezoekjes aan la
mamma
in dat aangrenzende dorp called D’bergen waar niet veel te beleven
valt, behalve dan die gezellige babbelmomentjes met mijn mama – en daar kan
weinig tegenop natuurlijk.


Als ik
dan, na een van die vele leuke tripjes, terugrij naar Gent en ergens tussen
Aalter en Beernem temidden van de velden het bordje passeer met de boodschap “De provincie West-Vlaanderen heet u
welkom”
, dan voél ik me ook echt welgekomen. Dan voel ik me thuis. Minstens
even thuis als in het Gentse.

Jawel
lieve lezer, hier in the Far West voel ik me goed. Hier
voel ik me op mijn plaats. Ik hou van de typische West-Vlaamse
werkersmentaliteit, van de openheid en de geen-blad-voor-de-mond-cultuur die
hier heerst. West-Vlamingen zeggen wat ze denken, in hun kleurrijke taaltje. I love it. Er mag dan wel veel
gelachen worden met West-Vlaams, maar ik vind het een verdomd schoon dialect.

Al die wijze woordjes als –to name just a few – e seule, andjoens, savat’n, e sarzje, e keppe, e poan broeksje, e
pleute, stutt’n, olsan
,… Heerlijk gewoon. Om nog maar te zwijgen van al
die sappige scheldwoorden: mutt’n, tjoet’n, kissak, slunse,… Je
zou er bijna goesting van krijgen om ruzje
te moak’n
J
Ik
betrap mezelf er trouwens op dat ik van langsom meer “Mo how seh” begin te
gebruiken in plaats van het Gentsere “Ma allee jong”. De max vind ik dat
J Wist je
trouwens dat het West-Vlaams het langste éénlettergrepige woord bevat?
Dat
woord is “muggengeheugen”. Vraag eens aan een westie om dat uit te spreken and
you’ll know why
J

Zeg nu
zelf, een serie als “Eigen Kweek” (die jammergenoeg afgelopen is maar het
schijnt dat er een vervolg zou komen, yay!), dat is het toch gewoon genieten,
zowel door het taaltje als door die mooie West-Vlaamse landschappen? OK, het Heuvelland
is langs geen kanten te vergelijken met Brugge of met Torhout, mijn toekomstige
hometown. Dat besef ik heel goed. Maar ik denk dat jullie intussen wel al door
hebben dat ik, als Gentse inwijkelinge,
een serieus hart heb voor da west side.

Vraag me
dus niet om een keuze te maken tussen Oost en West want ik kan het niet. En ik
wil het ook niet, jong. Ik vind beide even leuk. Ook al ligt West-Vlaanderen met
zijn westies een beetje verder af van
mijn dierbare familie en mijn besties
(“ver” is trouwens relatief want ik sta er via de snelweg met mijn toch wel vrij
zwaar voetje op een goed half uur), hier
voel ik me thuis
. En dat heb ik – ere wie ere toekomt – voor een groot
deel te danken aan mijn vriend, zijn superdeluxe familie en onze vrienden hier.
En mits nog een beetje geduld kunnen we ons knusse appartementje eindelijk
inruilen voor een échte thuis…
The place I’ll call home in just a few months…



Kijk Emilio, daar komt binnenkort jouw kamertje!!
 

Almost home sweet home
at the west side
Looking
forward!

P.S. Ter vergelijking: Emil wordt morgen 10 maand, toen ik zou oud was als hem was ik net verhuisd naar ons nieuwe huis in Destelbergen – the place I’ll always call home no matter what
 
Love, Josie xo