Marathondroom

You may
say I’m a dreamer, but I’m not the only one…
Dromen, we hebben ze allemaal. De één
al wat meer dan de andere, en ik behoor definitely
tot de eerste categorie.

Zo droom
ik niet zelden van een schoenencollectie à la Imelda Marcos, of dat ik alles
kan eten zonder werkelijk maar een grammetje bij te komen. Dat ik genoeg geld
heb om elk jaar meerdere verre reizen te maken, dat een dag 48 uur telt zodat
ik geen tijdsgebrek meer zou hebben, en ook wel dat de zon elke dag schijnt. Ik
droom ook vaak dat Emil later als hij groot is een groot sportkampioen wordt of
een megacoole rockster, en ik zijn allergrootste fan. En bovenal droom ik dat
hij het gelukkigste kind ter wereld wordt.

Een mooi
eigen huis, da’s ook vaak het onderwerp van mijn dromen. Maar hé, wacht, die
droom is intussen werkelijkheid aan het worden… Want als alles volgens schema
blijft verlopen, woon ik rond de zomer in mijn eigen nestje in Torhout samen
met mijn twee venten (en als ik flink mijn best doe, een mooi katje, nog een
steeds terugkerende droom). Heerlijk toch, als
dromen werkelijkheid worden?

Nog zo’n
droom van me die ik hoop binnenkort te verwezenlijken: een marathon lopen. Ik wéét het, een crazy idee. Maar ik begin er steeds meer van overtuigd te raken dat
ik dit moet proberen. Dat ik er gewoon regelrecht voor moet gaan. Ik ben nog op
zoek naar het ultieme voornemen voor 2014, en dit lijkt me wel een waardige optie…
Ik moet het trouwens niet te ver van huis zoeken om mijn droom te realiseren,
want eind juni vindt elk jaar de “Nacht van West-Vlaanderen” (ja inderdaad, dat
bestaat écht
J) plaats in Torhout-City, en daar
kan je o.a. deelnemen aan een marathon door het mooie Houtland – a.k.a. my future hometown.

Voor 2013
had ik me voorgenomen om, naast een supercoole mama te worden, een halve marathon
uit te lopen zonder in het ziekenhuis te belanden. Of ik in het eerste opzet
geslaagd ben, daar ga ik zelf geen uitspraken over doen. Maar het
laatste, dat lukte wonderwel op 6 oktober in Brussel (check deze blogpost), en
dat vond ik – al zeg ik het zelf – een ferme prestatie na slechts 6 maanden
training met een lichaam dat nog moest recupereren van een zwangerschap en
bevalling. Ik had het niet verwacht, maar het ging supervlot en ik had nooit
het gevoel dat ik de finish niet zou halen. Ik heb zowaar genόten van het
afzien, zoals je hieronder (hopelijk een beetje) kan zien:

Nu ben ik niét zwanger, ik ben –al
zeg ik het opnieuw zelf – in topvorm en, most
importantly
, ik heb er enorm veel goesting in. Zin in een grote uitdaging,
zin om nog eens goed zot te doen.
Voor
een uitgebreid, uitgebalanceerd trainingsschema heb ik niet voldoende tijd,
vrees ik. Drie keer per week gaan lopen is voorlopig het absolute maximum – met
een peuter in huis, een fulltime job en nog veel hobby’s lukt het echt niet
vaker. Maar ik heb een supergoeie conditie en ik moet voor zo’n uitdaging niet
veel opofferingen maken à la een maand geen alcohol meer drinken of gezond eten,
want ik drink sowieso nauwelijks (mede doordat ik na één glas meestal al op
mijn hoofd sta, maar dit geheel terzijde) en als gezondheidsfreak eet ik altijd heel gezond.

Bovendien
heb ik altijd geleerd dat “wie niet doet, niet kan misdoen. Dus als ik het niet probeer, ga ik nooit weten of ik het kan. Al betekent
dat dat ik misschien keihard op mijn bek ga.
Maar dan nog, ik heb dan wel
aan de start gestaan, en da’s nog altijd veel beter dan daar niét gestaan te
hebben. Right? Right!

Oh, en
dan is er eigenlijk nog één allerlaatste, zeg maar ultieme reden: als alles
volgens plan blijft verlopen, verhuizen we rond de zomer. En zeg nu zelf, zou het niet absolutely
fabulous
zijn om direct een 42 kilometer lange glorieuze entrée te maken in
mijn nieuwe woonplaats?
Een beetje zoals hier aan de finish na een halve
marathon, maar dan waarschijnlijk nog een tikkeltje roder en met een ietsiepietsie
minder big smile op m’n gezicht:
 
Ik dacht
het wel! En ik denk dat ik dus ga blijven dromen, blijven lopen en blijven hopen
dat mijn marathondroom ooit uitkomt… En de volgende wijheid steeds indachtig houden:
 
Love, Josie xo

P.S. Als iemand zich geroepen voelt om mijn running mate te worden, do give a shout please! 🙂

4 gedachten over “Marathondroom

  1. Moedig voornemen, doen!
    Btw, als ik jouw blog lees, denk ik soms dat jij écht 48u in een dag hebt: werken, mama zijn, veel surfen en vanalles ontdekken (muziek en accessoires voornamelijk, heb ik de indruk :-)), (online) shoppen, sporten, concerten meepikken, uitstapjes doen én zoveel bloggen. HOE DOE JE HET??? 🙂 Ik vind het al straf als ik 1 keer per week een uurtje BBB doe en 2 tot 3 blogposts per week is een waar succes…

    1. Awel, dat ik het eigenlijk zelf niet goed weet…
      Wellicht gewoon veel te veel en meerdere dingen tegelijk willen doen, gecombineerd met een enorm (soms aan autisme grenzend) organisatie- en planningsvermogen?
      Maar soms wil ik ook wel graag een beetje rustiger en meer relax kunnen zijn hoor. Mijn hyperactiviteit en onuitputbaar energiepeil zijn echt niet altijd een zegen 😉
      Maar die maratahon, daar ga ik toch misschien maar werk van maken 😀

  2. Mooi om je dromen gestalte te geven!
    Ik ben ook een freaky planner en organisator, maar mijn hyperactiviteit van vroeger zit sinds de zwangerschap op een zeer laag pitje en is tot nu toe niet teruggekeerd. Misschien moet ik beginnen met iets te doen aan mijn chronisch slaaptekort en gewoon heel vroeg gaan slapen. Maar ja, dan zitten er nog minder uren in een dag 😉

    1. Vroeg gaan slapen zit er hier ook niet in, al zou ik het beter soms eens doen… Ik beschik over een goed stel batterijtjes denk ik, maar die zullen ook ooit wel eens leeg geraken vrees ik. Ik ben dus wel jaloers op mensen die het altijd zeer relax en rustig aan kunnen doen 🙂

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: