Tags

,

Q-Music. Een
zender waar ik eigenlijk nooit naar luister wegens not my kinda music en presentatoren die me niet liggen. Maar vanmorgen deed
ik het toevallig wél. En leuk dat het was…


Mijn
autoradio staat quasi vastgeroest op Stubru. Maar ze hebben daar aan de
Reyerslaan soms de vreselijke ziekte om één bepaalde plaat gedurende een
periode compleet grijs te draaien. Deze week is dat de nieuwe van Gabriel Rios,
“Gold” (echt geen gezever, maar as we
speak
draaien ze hem dus nog maar eens, aaarrgh!). Ik ben een Stubru-fan van
het allereerste uur, maar soms kunnen ze tot vervelens toe “overhypen”, wat ze bijvoorbeeld
een tijdje geleden ook deden met Arctic Monkeys en Queens of The Stone Age, to name just a few. Maar soit, daar ga
ik het niet over hebben. Ik ben hier niet om te zagen, integendeel, want deze
post is all about happiness.

We zaten
dus bij Gabriel Rios.

Allerliefste
Gabi, ik vind je echtig techtig hot as
hell
. Als ik je zie, krijg ik het warm vanbinnen. Maar je muziek, die doet me
niks. Behalve dan dat ze me doet zappen naar een ander radiostation. Zo kwam ik vanmorgen,
toen ik in de auto zat (onder een stralende herfstzon, nota bene, wat een
heerlijk weertje was me dat zeg!) dus op Q-Music terecht. Redelijk
uitzonderlijk, maar wel op het juiste moment.


Oh ja.
Alsof de goden ermee gemoeid waren.


Want nét
toen ik van post switchte begon op Q de eerste noot van “Footloose” door mijn
radioboxen te galmen. Jawel, dat heerlijke dansnummer van Kenny Loggins uit de
gelijknamige film. En laat dat nu net een plaat zijn die mij nooit ofte nimmer
kan vervelen. Die beats, dat ritme, die enorme vrolijkheid die ervan spat. ’t
Is een van die vele nummers die me op het lijf geschreven zijn. Ik kan er gerust
een hele dag naar luisteren zonder het beu te geraken. En dansen dansen dansen
maar!!!


Gevolg van
deze radiozenderswitch: ikke, door het dolle heen in mijn voiture. Met een
smile tot achter mijn oren. En mijn dag, die was weer eens gemaakt van ’s
morgens vroeg. Om maar te eindigen met wat ik altijd zeg (hopelijk nog niet tot
vervelens toe, lieve lezer): geluk, het zit soms in de kleine dingen. Gewoon
eens van radiopost veranderen and there
you are
J

En dan nu: time to dance! Kick off your Sunday shoes, loose
your blues, everybody must get footloose!

P.S. De
plaat werd gedraaid tijdens “Het Foute Uur”. Ik vind ze nochtans niet zo fout.
Of toch, bij nader inzien, als je mijn spastische dansmoves (ja, zélfs achter
het stuur van de auto) erbij ziet, dan zou je het inderdaad als “fout”, of toch
op zijn minst als “niet geheel juist”, kunnen beschouwen…