Tags

, , ,

Deze week werd ik terug gekatapulteerd naar mijn kindertijd. Het is half oktober, de eerste sinterklaasboekjes vallen in
de brievenbus. Lang geleden, begin jaren ‘90, was dat niet anders. Het was een
moment waar ik al kind altijd erg naar uitkeek. Samen met mijn twee jaar oudere
zus. Want wij speelden dan altijd van
“ikke da!”…

“Ikke wadde?” hoor ik je nu denken… Wel, “ikke da” was een
supereenvoudig doch keitof spelletje waarbij twee gezusters zich samen in de
zetel installeerden, alle mogelijke sinterklaasboekjes doorbladerden en zo snel
mogelijk op elke pagina iets aanduidden wat ze graag wilden krijgen van de Sint,
daarbij luid roepend IKKE DA!!!!!!! Noem het bezigheidstherapie, maar mijn zus
en ik, wij vonden het mega de max.
We deden dat trouwens niet alleen met sintboekskes maar met
álle mogelijke boekjes waar prentjes in stonden. Wij waren, met andere woorden,
eigenlijk wel gemakkelijke kinders – who needed a Playstation anyway? Heel schattige kinders ook, die er begin jaren ’90
ongeveer zo uitzagen:

Deze week, meer dan
20 jaar later, heb ik weer van ikke dadde gedaan.
Niet met mijn zus, maar met
mijn iets-minder-schattige-maar-minstens-even-lieve vriend. Het boekje van de
Fun-fun-fun was in de bus gevallen – het eerste in een reeks van veel, wellicht (driewerf hoera!). Om op
geestige wijze een einde te breien aan de dag stelde ik voor aan PJ om in bed
een klein spelletje te spelen. Ikke da, welteverstaan! Ik legde hem de
“spelregels” uit, and there we went
Terwijl ons kleintje in de kamer naast ons diep in
dromenland lag, waren zijn ma en pa mega-excited aan het aanwijzen wat zij
graag zouden willen krijgen voor de kleine zijn Sinterklaas. Juist ja. En leute
dat die twee hadden. Being a parent, it’s
f*ucking great. Hell yeah
J

Oh wat kijk ik uit
naar Emils eerste Sinterklaasfeestje!
Zijn oogjes zien glinsteren van de
pret, hem “waaa waaaa waaaaaaaaaaaah” horen kraaien wanneer hij die gekke Sint en zijn
nog gekkere Pieten ten tonele ziet verschijnen.
Nochtans, als kind keek ik niet bepaald uit naar 6 december hoor.
Allez, ik wilde maar wát graag het speelgoed incasseren, daar niet van. Maar de
goedheilige man zelf, die was niet m’n allerbeste vriend. Dat herinner ik me
nog heel levendig en ik maak het ook op uit de vele foto’s waar ik met
betraande ogen/een bakkes tot op de grond op audiëntie sta naast de bebaarde man.
En die ik hier dus wijselijk NIET ga posten…


Maar dit jaar zal ik (hopelijk) zelf niet meer op de schoot
moeten gaan zitten bij de Sint, of erger nog: zijn zegelring moeten kussen (the
horror!). En Emil, da’s een stoere boy, niet zo’n bleitkous als zijn moeder.
Die begint sowieso te gieren en te schateren wanneer hij mensen ziet met een
ietwat atypisch voorkomen (zijn ma die een gekke smoel trekt valt daar ook
onder, oh yes). Dus de Sint, met zijn malle kostuum en grappige hoofddeksel en lange
baard waaraan het heel fijn trekken is, die gaat door mijn jongen gewoon keihard in
his face
uitgelachen worden, denk ik.
Of neenee: weet ik gewoon zeker. Het wordt leuk, lieve
lezer, héél leuk op 6 december…


Sinterklaas
kapoentje, you’d better be prepared…
Love, Josie xo

P.S. Deze heb ik onder meer ge-ikke-da-t: de “Elefun Busy
Ball Popper”
, een ballen spuitende olifant. Ziet er toch wel superleuk uit,
niet? Al had ik wel eerst gelezen “Ball Pooper”. Ach ja, had ook gekund hé… En
zou zeker even leuk zijn J
Enfin, binnenkort staat dit mooie dier (ook verkrijgbaar in het roze, ha!) misschien
wel in mijn woonkamer te po(o)p(p)en…