Tags

Sinds acht
maanden is er een nieuwe man in mijn leven die ik doodgraag zie en voor wie ik
met plezier zorg op élk moment van de dag. Ook wanneer hij in het holst van de
nacht paniekerig wakker schiet uit een boze droom, bijvoorbeeld. Alles wat hij doet,
vind ik ronduit fantastisch. Emil blaast kwijlerige belletjes, Emil roept voor
de hele supermarkt luid “hiiiiiiiii aaaaaaah ooooooo”, Emil laat een dikke
scheet: I like it all! Mijn fotocamera beleeft razend drukke tijden sinds de geboorte
van mijn protje – jawel, dat is inmiddels zijn vaste bijnaam geworden, hij gaat
ons er later nog om vervloeken wellicht
J Ik
instagram erop los met schattige foto’s van hem in alle mogelijke posities en
outfits. Bij deze mijn welgemeende excuses aan al wie zich daar al eens aan
ergert. Maar het is sterker dan mezelf. Ik
ben nu niet alleen meer Josie het meisje, de vriendin en de dochter, maar ook Mommy
Josie.
En dat is wat mama’s doen, niet? We hebben negen maanden lang dat
wezentje met ons meegedragen, dan is het toch logisch dat we alles wat hij/zij
doet geweldig vinden?

Door de
geboorte van mijn zoon heeft mijn leven een extra leuke dimensie gekregen, maar
voor de rest is alles au fond
gebleven zoals het was. Behalve die superleuke
“mama-rol” die erbij gekomen is en die ik voor geen geld ter wereld meer zou
willen missen, ben ik nog altijd dezelfde Josie als vroeger.
Een
levenslustige, volgens sommigen zotte doos die nog altijd heel regelmatig gaat
lopen, gek is van mode en shopping, en gezegend is met een druk sociaal leven. Ik
ga nog even graag op stap als vroeger, enkel moet er nu een babysit gezocht
worden voor Emil (maar er staan er genoeg te popelen om zich over hem te
ontfermen). En was ik vroeger al met 1001 dingen tegelijk bezig, dan is dat er
sinds ik mama ben uiteraard niet op veranderd (ADHD, durven kwatongen al eens
te beweren, en ik geef ze geen ongelijk).

Wat ik wél merk, is dat ik een
softie geworden ben.

Ik was vroeger niet zo. Niet dat ik toen een harde tante was, maar ik kon goed
omgaan met slecht nieuws en emotionele situaties van me afzetten. Nu word ik
snel week vanbinnen, vooral wanneer ik triestige dingen lees/hoor/zie die te
maken hebben met kindjes. Als er in de krant staat dat een jongetje in de
luchthaven gestorven is terwijl hij speelde op de bagageband, of dat een baby al
acht maand wordt opgevoed door verpleegsters in het ziekenhuis, dan breekt mijn
(moeder)hart. Wanneer ik over straat loop en ik zie een marginaal (excusez-moi le mot) gezin foeteren en
schelden tegen hun horde kinderen (het zijn toevallig ook altijd dié mensen die
een uitgebreide kroost hebben…) dan krijg ik tranen in de ogen en heb ik zin
om die kindjes een knuffel te geven. En gaat het in Grey’s Anatomy voor de
zoveelste keer over een doodziek kindje, dan kan ik het al zeker niet meer droog
houden. Terwijl me dat vroeger niet zo
heel veel deed.
Over de bovenvermelde kroostrijke gezinnen, bijvoorbeeld,
deed ik dan lacherig van “zie ze eens lopen, met al hun kinderen, wat gaat daar
van worden…”. Nu heb ik medelijden.

Zo is er
elke dag wel iets dat me raakt en waardoor ik de drang voel om mijn eigen
kindje stevig vast te pakken en hem te overladen met liefde (wat ik sowieso al
doe, maar op die momenten dus nog méér). Als ik tijdens een van mijn favoriete tv-series
een moeilijk (bleit)momentje krijg, zet ik het op pauze om even naar mijn
schone slaper in z’n bedje te gaan kijken en hem een extra kusje te geven op
zijn zachte bolletje. Op zo’n momenten besef ik eens te meer dat ik veranderd ben.
Maar hey, als het dat maar is… Liever
een overemotionele mama dan een “moederdier” dat enkel nog bij haar kroost wil
zijn en over niks anders meer kan praten dan luiers, papjes en stockverkopen
van kinderkledij.

Want, al zeg ik het zelf, zo is
Mommy Josie zeker niét.

En moest het zo zijn, dan heb ik gelukkig mijn vriendinnen om in te grijpen.
Wij hebben namelijk een afspraak die zegt dat we er elkaar op moéten wijzen als
een van ons te fel verandert door het “mama zijn”. Het gaat hier vooral om niet
meer komen opdagen op onze maandelijkse bavotruttendates, alleen maar over je
kind kunnen praten, niet meer mee onnozel willen doen, jezelf een zogenaamd
“mama-kapsel” aanmeten,… Voorlopig hebben mijn vriendinnetjes nog niet tussenbeide
moeten komen omdat ik steeds trouw op post ben op onze afspraakjes en nog
altijd enthousiast onze kerkliederen mee zing – om maar iéts te noemen
J Maar als jullie mij ooit zien rondwaggelen als een pinguin, dan weten
jullie dat ik een stevige trap onder mijn kont gekregen heb van mijn
allerliefste girls.
En dat ik die
wellicht met alle plezier zal aanvaard hebben. Because that’s what friends are for, right?

Josie xo