Tags

, ,

Het is gebeurd: ik heb een halve
marathon gelopen in 1u58’31’’.
Toegegeven,
het is niet de allerscherpste tijd. Maar om 8 maand geleden bevallen te zijn,
is het een prestatie om trots op te zijn, niet? Mijn doel was om onder de twee
uur over de meet te lopen, which I did. Eerlijkheidshalve moet
ik zeggen: we did, want ik had de
hele tijd een fantastische running mate naast mij om me te helpen deze
uitdaging tot een goed einde te brengen, met name mijn schat van een vriend. Ik
heb wellicht de beste conditie van ons twee (ik denk dat ik dat wel mag zeggen,
ik ben gewoon veel gedisciplineerder om regelmatig te trainen), maar hij
beschikt over een ijzeren doorzettingsvermogen, wat ik dan weer niét heb en
waar ik toch wel een beetje jaloers op ben. Hij zou zich kapot lopen om een
toptijd te halen, al betekent dat dat hij aan de finish kermend van de pijn op
de grond moet gaan liggen. Die lieve vriend van mij had dus volgens mij zeker
sneller kunnen lopen en zo voor mij kunnen finishen. Maar hij heeft het niet
gedaan en daar ben ik hem, hoe melig het ook mag klinken – ik ben normaal niet
zo! – heel dankbaar voor. Dus bij deze nog een keer: merci lieve schat, ik had dit
niet zonder jou gekund
J

Hoe het
ging? Wel, eigenlijk supervlot. Meer zelfs, ik heb enorm genoten van mijn eerste halve marathon. Alles ging
perfect en we hebben de hele tijd een mooie constante snelheid gelopen van 5.38
min/km. Het weer was ideaal: een klein herfstzonnetje maar niet te warm. En het
parcours is, zonder overdrijven, machtig. Ik ben op plaatsen geweest in Brussel
waarvan ik het bestaan niet afwist, wat me deed inzien hoe mooi en groen onze
hoofdstad is. Ik had uiteraard een dijk van een playlist samengesteld op mijn
ipod, die me heel veel energie gaf, maar lopen tussen 14.000 collega-lopers
geeft je sowieso een adrenalineboost van jewelste. De kick die je krijgt wanneer je de Wetstraat in loopt en honderden
meters voor je niks dan lopers ziet, is onbeschrijflijk.
Kippenvelmomentje,
jaja.

Pas op, ik
heb op bepaalde momenten ook afgezien hoor, ik ben superwoman niet. Hoe raar
het ook mag klinken, ik had het vooral moeilijk in het begin. Bij elke
kilometeraanduiding dacht ik: allrighty, nog 20km te gaan, nu nog 19, nu nog
18,… En dan lijkt het natuurlijk eindeloos. Maar vanaf kilometer 9 kwam ik in de runners’ high en kon ik alleen
maar genieten.
Het parcours is met veel stijgen en dalen zeker niet van de
poes. Op 15 kilometer kwam er nog een helling straight from hell, een echte
dooddoener waar ik het knap lastig gehad heb. Maar ik wist: nu nog even
doorbijten, straks ben ik boven en dan is het nog een paar kilometer alleen
maar bergaf tot aan de finish. Ik heb toen nog een tandje bijgestoken, en zo
finishten we in een hele mooie 1u58’. Samen over de meet, hoe mooi kan liefde
zijn?
J Ik was van plan om met een big
smile te finishen, en daar ben ik in geslaagd. Mijn aankomstfoto is momenteel
nog in bestelling, maar van zodra ik hem heb, post ik hem hier als bewijs!


Intussen is
het al woensdag en lijkt het alsof die halve marathon al héél ver achter mij
ligt. Maar de euforie zal nog wel even blijven. Misschien overdrijf ik, maar ik
ben trots en blij dat ik mijn doel verwezenlijkt heb. Ik heb ferm de smaak te pakken en ga het niet bij die ene prestatie
laten.
Ik ben al volop aan het denken aan een nieuwe uitdaging. Vast staat
dat ik opnieuw Dwars Door Brugge (15 km) loop in 2014, na een jaartje
afwezigheid in 2013 na de geboorte van Emil. Ook de Antwerp 10 Miles en de 20
km van Brussel wil ik doen, en een halve marathon tijdens de Nacht van West-Vlaanderen
eind juni in Torhout, mijn toekomstige woonplaats. Aan sportieve plannen geen
gebrek! Ik zou heel graag ooit een volledige marathon lopen, maar dat vereist
een intensieve, zeer gerichte training en ik denk dat ik daar als jonge
fulltime werkende mama met een druk sociaal leven voorlopig te weinig tijd voor
heb. Maar zeg nooit nooit natuurlijk… Wat moet het zalig zijn om na 42 km
volledig uitgeput maar o zo euforisch over de meet te komen… Je ziet, ik ben
al van gedachten aan het veranderen!

Josie xo

Hier nog
enkele tips die ik wil meegeven voor wie een uistap naar onze mooie hoofdstad
plant…

Wij
overnachtten zaterdag in The Hotel
Brussels
(Waterloolaan 38, 1000 Brussel, www.thehotel-brussels.be), het
vroegere Hilton. Het hotel kreeg onlangs een grondige opfrisbeurt en het
resultaat is verbluffend. The Hotel is een hip en trendy hotel, hoofdzakelijk
gericht op business travellers maar ook fashion heeft er een centrale plaats (I
like, of course!). De kamers bieden een prachtig uitzicht over Brussel. Het
hotel is perfect gelegen, vlakbij de Louizalaan, het Justitiepaleis en de
bruisende Marollen (de vlooienmarkt op het Vossenplein in het weekend is een
must-do!) en op wandelafstand van de Zavel, de Grote Markt en het centrum.

Onze
(weliswaar alcoholvrije) tête-à-tête op zaterdagavond vond plaats in restaurant
Al Piccolo Mondo (Jourdanstraat 160,
een zijstraat van de Louizalaan, www.alpiccolomondo.com).
We kregen deze tip in ons hotel toen we vroegen naar een Italiaans restaurant
om een goeie pasta te eten aan de vooravond van onze sportieve prestatie. Ik
nam de tagliatelle frutti di mare, PJ de spaghetti met scampi, en het smaakte
ons enorm. Dit restaurant is een aanrader. Niet zo goedkoop, maar heel gezellig
en vriendelijke bediening. En dat Eddy Merckx aan het tafeltje achter ons zat te
tafelen en we dus de nodige papparazzo pics konden nemen, was ook leuk
J

Na het
lopen zondagmiddag keerden we terug naar het hotel, want we hadden een late
checkout geregeld zodat we ons rustig konden douchen. Wegens het mooie weer, en
omdat de babysit liet weten dat we ons zeker niet moesten haasten om onze
kleine vriend op te halen in het Gentse, besloten we om nog wat van het
Brusselse zonnetje en tijd met ons twee te genieten. We gingen lunchen in l’Orangerie du Parc Egmont in het mooie
Egmontpark achter ons hotel. Op zondag kan je er brunchen voor 12 euro. We
vulden ons bordje (en ons buikje) aan het rijkelijke brunchbuffet met allerlei
salades, vele soorten brood, vlees, kaas, groentjes,… 100% Josie-food dus
J Op het terras in het zonnetje, met
21 kilometer in de benen, smaakte dat bordje goddelijk!