Tags

Voor wie het nog niet doorhad: ik ga graag winkelen. Het
vooruitzicht op een dagje shoppen (of een half dagje, een paar uurtjes, of
gewoon een quickie through the highstreet)
maakt me zo blij als een klein kind. Mij mag je sowieso altijd vroeg
wakker maken want ik ben een ochtenddier. Als
het is om te gaan winkelen, dan mag je me zelfs in het midden van de nacht
wakker maken
: ik zal met heel veel plezier meegaan! Tot mijn grote vreugde
heb ik sinds ik mama ben een driedubbele reden om op shopping spree te gaan: ten eerste moet ik er als jonge mama zelf hip
en trendy bijlopen (vrouwen die mama zijn en zich plots ook als een echte “mama”
gaan kleden, ik begrijp ze niet…), daarnaast ga ik ook mee met de boyfriend
om hem stijladvies te geven, en sinds Emil er is zie ik me genoodzaakt om
ervoor te zorgen dat mijn zoontje leuk gekleed voor de dag komt. Complimentjes
à la “Ooooh wat heeft hij weer mooie kleertjes aan vandaag” doen mij blinken
van trots. Conclusie: shoppen is mijn verdomde
plicht – als fashionista, als goeie vriendin voor the BF én als mama. Punt.

Er is echter één
soort “winkelen” dat ik niet graag doe: naar de supermarkt gaan.
Niet
zozeer omdat ik daar geen kleedjes en schoenen kan scoren, want eten kopen vind
ik ook heel leuk hoor. Wél omdat ik in de supermarkt altijd het noorden dreig
te verliezen. Ik weet niet wat het is: doorgaans ben ik een
hypergestructureerde controlefreak (op het neurotische af soms) maar wanneer ik pakweg de Delhaize binnenstap,
ontaard ik in een soort van loslopend wild.
Wegens tijdsgebrek en 1001
dingen tegelijkertijd willen doen, rijd ik er zodanig gehaast en gestresst rond
met mijn karretje, dat ik dan vul met allerlei gerief, behalve wat ik echt
dringend nodig heb. Om dan in de auto naar huis vloekend te beseffen dat ik geen
pampers mee heb voor mijn zoontje en dat ik onder mijn voeten zal krijgen van
mijn vriend omdat hij weer “droge stuuten” zal moeten eten wegens geen boter in da house. Het gebeurde de laatste
tijd iets te vaak naar mijn zin. En dus besloot ik de koe bij de horens te
vatten en het probleem voorgoed van de baan te schuiven.

Eerst probeerde ik
het met een “vergeet-me-niet-schriftje”
, zijnde een klein notaboekje dat
ik overal in m’n handtas zou meenemen zodat ik, van zodra er iets in me opkwam
dat ik zeker moest meebrengen uit de winkel, het erin kon noteren. Apetrots was ik
op mijn lumineus idee. Maar al gauw bleek het langs alle kanten te rammelen. Want wat als ik op toilet zat, of aan het lopen was,
of in een belangrijke meeting zat, of net in de zetel lag en te lui was om het schriftje ter hand te nemen? Juist ja:
het plan was totaal niet waterdicht. Het lekte eigenlijk langs alle kanten.


Bijkomend probleem ook was dat, als ik dan
met mijn lijstje in de supermarkt liep, ik nog steeds transformeerde in een kip
zonder kop.
Ik ben namelijk altijd gehaast en krijg het steevast op mijn
heupen van joelende kinderen (je neemt je uitgehongerde kroost toch niet mee
naar de winkel, komaan zeg!?) of de volledige Brugse gepensioneerdenbond die toevallig
altijd hun inkopen gaan doen op het moment dat ik er ook ben. Ik word daar
zenuwachtig van. En geen klein beetje. Omdat ik dan minutenlang moet wachten om
mijn groenten en fruit te kunnen wegen omdat er een halfkreupel omaatje voor mij de knop
van de appels niet kan lokaliseren. En omdat ze dan op de koop toe nog moet
kijken of het rode, groene of gele appels zijn. Wat moeilijk is als ze haar
bril niet opheeft. Die ze dus vervolgens nog uit haar handtas moet halen… Aaaaaargh!
Knettergek word ik ervan! Het is door die gejaagdheid dat ik dus alles vergeet, zelfs
al heb ik netjes een boodschappenlijstje opgesteld. Dan is het alsof de letters
op dat lijstje een rondedansje beginnen te maken voor mijn ogen en andere
woorden beginnen te vormen. Woorden als: get.the.hell.out.of.here.now! Als ik
dan ook nog eens de ellenlange wachtrij zie aan de kassa, is het hek helemaal
van de dam (zeker tijdens de zomermaanden want dan zitten er jobstudentjes aan
de kassa, een regelrechte hel is dat!). Met als gevolg dat ik naar huis ga met
een karretje vol. Maar helaas zonder het hoognodige. Alweer. Mission: not accomplished dus. Het schriftje
doet vandaag de dag echter nog trouw dienst, maar dan bijvoorbeeld om een liedje dat ik op
de radio hoor te noteren zodat ik dat achteraf op mijn ipod kan zetten voor
tijdens het lopen. En ik moet zeggen, voor zoiets is het wél superhandig. Het was
in die zin dus geen verloren investering. Katching-katching J

De oplossing voor het winkelen-als-een-kip-zonder-kop-probleem
is eigenlijk heel simpel. Vreemd zelfs dat ik er nog maar onlangs opgekomen ben. Ze heet: Delhaize Direct. Op die manier kan
ik lekker thuis, vanuit mijn zetel, mijn boodschappen doen.
Voor mij is dat tevens
de ideale gelegenheid om eens een half uurtje rustig in de zetel te zitten,
iets waar ik doorgaans veel moeite mee heb wanneer ik thuis ben omdat ik altijd
wel iéts zie dat nog moet gedaan worden. Maar ik kan dus op mijn gemak alle
productcategorieën afgaan en mijn mandje vullen met wat ik nodig heb. Ook mooi
meegenomen, al is het voor mij niet de hoofdreden waarom ik het doe, is dat je
veel gemakkelijker prijzen kan vergelijken. Mandje gevuld, tijdstip van
afhaling selecteren, klik en klaar. Zo eenvoudig is het!
Een nadeel is
misschien wel dat je de producten niet kan vastpakken, iets waar ik een beetje
schrik voor had voor bijvoorbeeld groenten en fruit. Ik pak dat graag eens vast
om eraan te voelen en te zien of er geen rotte plekken in zitten. Maar ik moet
zeggen, ik krijg altijd gerief zonder blutsen of builen, van de allerbeste
kwaliteit. Nog iets wat ik heel leuk vind – maar dat zal dan wel aan mezelf
liggen denk ik – is dat je, wanneer je aan het DD-lokaaltje arriveert, op de
bel mag drukken. De bel waarmee je de intercom door de hele winkel (de héle
winkel!!!) activeert, die zegt: “Een medewerker van Delhaize Direct wordt aan
het afhaalpunt gevraagd”. En dat allemaal voor mij! Voor mij!!!!!! Heerlijk vind ik dat J

Ik betaal 4,50 euro voor de bereidingskosten, maar dat vind
ik peanuts in vergelijking met de
tijd die ik ermee win. En de gemoedsrust. En het feit dat ik alles wat ik moet
hebben in één keer mee heb en dus niet meer moet terugrijden om de vergeten
zaken te gaan kopen (brandstof kost ook geld, niet?). Ik wil maar zeggen: ik
heb dat kleine beetje extra geld er écht wel voor over. Ik kan Delhaize Direct dus zeker aanraden
aan al wie een vrij druk leven leidt (well,
aren’t we all…
) en zijn/haar tijd liever nuttiger besteedt dan in de
supermarkt rond te lopen.
Alle info vind je op
www.delhaizedirect.be.

Josie xoxo

P.S. Oh en ik vergeet nog een belangrijk voordeel! Byebye supermarktstress = byebye parkeerstress, want er zijn gereserveerde parkeerplaatsen vlakbij de inkom voor de DD-klanten. En voor mij is dat wel héél mooi meegenomen… Need I say dat ik een totale parkeerkluns ben?
P.P.S. De Collishop van Colruyt werkt volgens hetzelfde
principe hoor, maar ik ben meer voor Delhaize, al is het maar omdat de vlak bij
mijn deur ligt. En neen, lieve lezer, dat is geen luiheid. Dat is gewoon zin
voor efficiëntie en een optimaal time management J